یعنی چه
واژه لطخه در فرهنگ لغات به دو معنای اصلی کاربرد دارد؛ یکی به معنی لکه، چرک و آلودگی ظاهری یا تهمت و ننگ اخلاقی، و دیگری در معاجم لغوی (مانند دهخدا و منتهیالارب) به معنای انسان گول، احمق و سادهلوح.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول و دوم یا بیشتر به صورت ضم اول و فتح دوم یعنی لُطَخَه (Luṭakha / Loṭakha) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ متداول در حل جدول برای این واژه ۴ حرفی، عباراتی چون لکه، آلودگی، ابله یا نادان است.
به انگلیسی
بسته به متن و معنای مورد نظر، در زبان انگلیسی برای مفهوم لکه از واژگان Stain و Smear و برای مفهوم شخص سادهلوح از Fool استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، معادل معنای اول کلمه Leke (لکه) و معادل معنای دوم آن Budala یا Ahmak است.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل این واژه در زبان فارسی شامل لکه، آلودگی، چرک و در کاربرد انسانی آن، کلماتی مثل ابله، گول، نادان و سادهلوح هستند.
نماد چیست
این واژه در ادبیات و مفاهیم معنوی به عنوان نمادی از آلودگیهای ظاهری یا باطنی، اتهام، لکهدار شدن شرف و آبرو یا اثر باقیمانده از یک بدنامی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل لطخه
واژه «لطخه» اصالتاً ریشهای عربی دارد (از ماده ل ط خ) و به عنوان یک وامواژه وارد زبان و فرهنگ لغات فارسی شده است. این کلمه دو وجه معنایی کاملاً متمایز دارد؛ در وجه اول که بیشتر در پزشکی مدرن و کاربردهای عمومی رایج است، به معنای لکه، آلودگی، چرک و یا آغشته شدن به چیزی است.
در وجه دوم و بر اساس معاجم کهن مانند لغتنامه دهخدا، این واژه برای توصیف ویژگیهای انسانی به کار رفته و به معنای فرد نادان، ابله، گول و سادهلوح است. این کلمه در قرآن کریم به صورت مستقیم به کار نرفته و در فرهنگ عامه نیز بیشتر کنایه از لکهدار شدن آبرو یا ننگ و تهمت است.