یعنی چه
بدظن به فردی گفته میشود که دچار سوءظن، بدگمانی و بیاعتمادی نسبت به دیگران است. این فرد معمولاً رفتار، گفتار یا نیتهای اطرافیان خود را به شکل منفی، مشکوک و زیانبار تفسیر میکند و نمیتواند به راحتی به کسی اعتماد کند.
تلفظ
این کلمه از دو بخش «بَد» (با فتحه ب و سکون د) و «ظَن» (با فتحه ظ و تشدید و سکون ن) تشکیل شده و به صورت «بَدْظَنْ» تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ واژه «بدظن» ۴ حرف دارد. از طراحان جدول ممکن است به عنوان راهنما از واژههای مترادفی مثل بدگمان، شکاک یا ظنین استفاده کنند.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای انگلیسی برای این مفهوم، واژه Suspicious (به معنی شکاک و ظنین) و Distrustful (به معنی بیاعتماد و بدگمان) هستند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این معنا از ترکیب «سيِّئ الظنّ» (کسی که گمانش بد است) یا واژههای صفتی مانند «شَكّاك» و «مُتَّهِم» استفاده میشود.
به فارسی
واژههای سره و ترکیبات خالص فارسی که جایگزین یا هممعنی این کلمه هستند شامل «بدگمان»، «بدبین» و «بدخیال» میشوند که همگی به نگاه منفی به امور اشاره دارند.
نماد چیست
در ادبیات تمثیلی و فرهنگ عامه، بدظنی نماد رسمی حیوانی یا مادی ندارد؛ اما اغلب با «عینک تیره و تاریک» یا شخصیتهای منزوی و گوشهگیر که سد راه روابط سالم اجتماعی میشوند، نمادپردازی میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل بدظن
واژه «بدظن» یک صفت مرکب اتباعی (فارسی-عربی) است که از پیشوند فارسی «بد» و واژه عربی «ظن» به معنی گمان و حدس ساخته شده است. این کلمه در زبان فارسی به کسی اطلاق میشود که همواره به رفتار و نیت دیگران با دید منفی و مشکوک نگاه میکند و از آرامش در روابط فردی و اجتماعی محروم است.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، اگرچه خود واژه فارسی «بدظن» به کار نرفته، اما ریشه و مفهوم اصلی آن یعنی «سوءالظن» به شدت مورد نکوهش قرار گرفته است؛ به طوری که در آیه ۱۲ سوره حجرات، مومنان صراحتاً از بسیاری از گمانها و بدظنیها منع شدهاند چرا که برخی از آنها گناه محسوب میشوند.
از نظر معنایی، این واژه با کلماتی چون شکاک، بدگمان و ظنین همپوشانی بالایی دارد و متضاد آن کلماتی مانند خوشگمان، خوشبین و حُسنظندار هستند که بر پایه اعتماد و نگرش مثبت به جامعه شکل میگیرند.