یعنی چه
ترکیب «فقیر و نادار» یک ترکیب تأکیدی برای اشاره به فردی است که درآمد یا دارایی کافی برای تأمین هزینههای ضروری زندگی خود را ندارد. واژه فقیر ریشه در فرهنگ عربی دارد و نادار واژهای اصیل و مرکب در زبان فارسی است.
تلفظ
این ترکیب از دو بخش «فَقیر» با فتحهی فاء و «نادار» به صورت کشیده تلفظ میشود و واو عطف در میان آنها قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این ترکیب یا مترادفهای آن نظیر تهیدست، تنگدست، بینوا، مفلس و مسکین به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم فقر و ناداری در زبان انگلیسی از واژگان متنوعی بر حسب شدت فقر استفاده میشود که رایجترین آنها Poor است.
در قرآن
واژه فقیر و جمع آن (الفقراء) در قرآن کریم بارها آمده است؛ گاهی به معنای نیازمند مالی در احکامی چون زکات (آیه ۶۰ سوره توبه) و گاهی اشاره به فقر وجودی و نیاز ذاتی تمام انسانها به خداوند غنی (آیه ۱۵ سوره فاطر).
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات اجتماعی، این واژه نماد محرومیت و بیپناهی است؛ اما در ادبیات عرفانی و صوفیانه، «فقیر» به عنوان نمادی از وارستگی از تعلقات دنیوی، فقر اختیاری، تواضع و تسلیم محض در برابر خداوند شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل فقیر و نادار
ترکیب «فقیر و نادار» از کنار هم قرار گرفتن یک واژه وامگرفته از عربی (فقیر) و یک واژه اصیل فارسی (نادار) تشکیل شده است که برای تأکید بیشتر بر وضعیت سخت معیشتی و تهیدستی یک فرد به کار میرود. این واژه در لغتنامهها با مفاهیمی چون تنگدستی، بینوایی و حاجتمندی مترادف است.
این مفهوم علاوه بر ابعاد مادی و اقتصادی که در قوانین اجتماعی و آیات مربوط به زکات و صدقات بررسی میشود، در ادبیات عرفانی و قرآنی دارای ابعاد معنوی نیز هست؛ به طوری که گاهی نشاندهنده نیاز همیشگی و ذاتی خلقت انسان به پروردگار بینیاز (غنی) بوده و گاهی نماد وارستگی و رهایی از مادیات دنیا به شمار میرود.