یعنی چه
واژه منذور اسم مفعول از ریشه عربی نذر است. این کلمه به معنای هر آن چیزی (عمل، مال یا عهد) است که فرد بر خود واجب کرده تا برای خدا یا یک هدف مقدس و خاص بجا آورد یا ببخشد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی معمولاً با تلفظ مَنْذُور (Manzoor) ادا میشود که در آن حرف ذال مانند ز تلفظ میگردد، اما در اصل عربی مَنْذُور (Manthoor) با واج ذال ثانویه است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه منذور به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «نذر شده» یا «واجبشده به واسطه عهد» به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم منذور در زبان انگلیسی از صفتهایی استفاده میشود که نشاندهنده اختصاص یک چیز به امری مقدس، الهی یا یک عهد الزامآور هستند.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق واژه منذور شامل واژههای نذرشده، وقفشده، پایبست به عهد و عمل یا مالی است که انجام و اعطای آن بر شخص فرض و واجب شده باشد.
در قرآن
عین واژه «مَنْذُور» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه ثلاثی مجرد آن (ن ذ ر) و مشتقات دیگرش مانند «نَذَرْتُ» (سوره مریم) و «يُوفُونَ بِالنَّذْرِ» (سوره انسان) فراوان دیده میشود.
نماد چیست
منذور در فرهنگ اسطورهای نماد حیوانی یا گرافیکی خاصی ندارد؛ بلکه در بافتار عبادی و اصطلاحی، نمادی از پایبندی مطلق به عهد، تسلیم در برابر امر الهی و چیزی است که دیگر متعلق به شخص نیست و وقف شده است.
جمعبندی و توضیح کامل منذور
واژه «منذور» یک صفت مفعولی از ریشه عربی «نذر» است و به هر کار، مال یا عهدی اشاره دارد که فرد با قصد تقرب یا شرطی خاص، انجامش را بر خود واجب گردانیده است. این کلمه در ادبیات فقهی، حقوقی و متون کهن فارسی به معنای اختصاصیافته و موعود به کار میرود.
اگرچه خود این لفظ به صورت مستقیم در آیات قرآن کریم ذکر نشده، ریشه سه حرفی آن کاربرد بسیار گستردهای در تبیین مفاهیمی چون انذار (بیم دادن)، وفای به نذرها و تعهدات عبادی دارد. در کاربرد روزمره و جدول کلمات نیز این واژه همواره یادآور مفاهیمی چون وقف، تعهد و التزام اخلاقی است.