یعنی چه
در علم زمینشناسی، ابرقاره به خشکی عظیمی گفته میشود که از تجمیع و اتصال قارههای مختلف روی کره زمین شکل گرفته است. نمونههای بارز تاریخی آن پانگهآ و رودینیا هستند که در پی حرکت صفحات تکتونیکی زمین به وجود آمدند و بعدها دوباره تکهتکه شدند.
تلفظ
این واژه به صورت اَبَرقارّه (abar-qarre) تلفظ میشود که از ترکیب پیشوند فارسی «ابر» و واژه «قاره» شکل گرفته است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول مدادی و متقاطع، واژه «ابرقاره» دقیقاً ۷ حرف دارد. همچنین بسته به طراح جدول، ممکن است نام ابرقارههای باستانی مانند «پانگهآ» یا اصطلاح قدیمیتر «هامزمین» نیز مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این پدیده زمینشناسی از واژه Supercontinent استفاده میشود.
به عربی
در متون علمی و جغرافیایی زبان عربی، این اصطلاح را معادل «قارة عظمى» قرار میدهند.
به فارسی
این واژه مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی است. از واژههای هممعنا و سرهی دیگری که در متون جغرافیایی برای آن پیشنهاد یا استفاده شده میتوان به «پرگاره»، «قارهٔ سترگ» و واژهٔ قدیمیتر «هامزمین» اشاره کرد.
نماد چیست
ابرقاره در ادبیات کلاسیک نماد اسطورهای ندارد، اما در علم مدرن نمادی از یکپارچگی نخستین خشکیهای زمین، پویایی پوسته سیاره و چرخه مداوم حرکت صفحات تکتونیکی (تولد و مرگ قارهها) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ابرقاره
واژه «ابرقاره» یک اصطلاح علمی و زمینشناسی معاصر در زبان فارسی است که به تودههای خشکی بسیار عظیم و یکپارچه در تاریخ کره زمین اشاره دارد. این واژه که از ترکیب پیشوند فارسی «ابر» (به معنای بزرگ و فراتر) و واژه «قاره» ساخته شده، مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی است و در لغتنامههای کهن مانند دهخدا دیده نمیشود. ابرقارهها زمانی شکل میگیرند که حرکت صفحات تکتونیکی تمام یا بخش اعظم خشکیهای زمین را به یکدیگر متصل کند.
معروفترین نمونه تاریخی ابرقارهها، «پانگهآ» است که حدود ۳۰۰ میلیون سال پیش وجود داشت و پس از سالها تکهتکه شدن، قارههای امروزی را به وجود آورد. در طول تاریخ ۴.۵ میلیارد ساله زمین، چندین ابرقاره بر اثر چرخههای تکتونیکی شکل گرفته و از هم پاشیدهاند. این واژه در حل جدولهای کلمات متقاطع کاربرد زیادی دارد و یک واژه کاملاً علمی و تخصصی محسوب میشود.