یعنی چه
عبارت «واپس طلبیدن» در زبان فارسی به معنی مطالبهٔ مجدد، پس گرفتن و استرداد چیزی است که پیش از این به کسی داده شده یا ارسال شده است. این اصطلاح مفهوم بازخواستن و طلب کردنِ بازگشت را میرساند.
تلفظ
این واژهٔ مرکب به صورت «واپَس طَلَبیدَن» تلفظ میشود که در آن واژهٔ اول دارای فتحه بر روی حرف پ و س، و واژهٔ دوم دارای فتحه روی حروف ط و ل است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخِ دقیق برای این مفهوم خودِ واژه مرکب «واپس طلبیدن» با ۱۰ حرف است. همچنین کلماتی نظیر «بازخواستن» و «استرداد» به عنوان کلمات جایگزین یا هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهومِ پس گرفتن و مطالبهٔ مجدد، از افعال ترکیبی و عباراتی مانند To demand back یا To reclaim استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مصادر باب استفعال که معنای طلب کردن را در خود دارند، مانند اِستِرجاع (طلب بازگشت) و اِستِرداد (طلب پس گرفتن)، دقیقترین معادلها برای این واژه هستند.
در قرآن
ترکیب فارسی «واپس طلبیدن» به طور مستقیم در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، مصادیق و مفاهیم حقوقی و فقهیِ مرتبط با بازپسگیری مال، طلب کردن حق یا استرداد امانات در قالب واژگانی نظیر «فَاسْتَرَدَّ» و مباحث مربوط به حقوق مالی مطرح شده است.
جمعبندی و توضیح کامل واپس طلبیدن
واژهٔ مرکب «واپس طلبیدن» یکی از تعابیر رسای زبان فارسی در حوزههای زبانی، حقوقی و روابط اجتماعی است. این عبارت از ترکیب دو بخش تشکیل شده است؛ بخش نخست یعنی «واپس» ریشه در زبانهای ایرانی باستان و پهلوی دارد و به معنای عقب یا پشت است، و بخش دوم یعنی «طلبیدن» مصدری جعلی است که از ریشه عربی «ط ل ب» همراه با نشانه مصدری فارسی ساخته شده است.
این اصطلاح در لغتنامههای شاخصی همچون دهخدا به معنای بازخواستن و استرجاع ضبط شده و دقیقاً ناظر بر فرآیندی است که در آن فرد خواهان بازگشت مال، حق یا موقعیتی میشود که قبلاً واگذار کرده است. ساختار زبانی این کلمه نمونه زیبایی از همنشینی و پیوند ساختارهای واژگانی فارسی و عربی در طول تاریخ تطور زبان فارسی است.