یعنی چه
این واژه به معنی عدم تشویق و برانگیختن یکدیگر برای انجام یک کار (به ویژه اطعام نیازمندان) است. ریشه آن نشاندهنده یک جریان و دعوت همگانی و جمعی در جامعه است که ترک آن مورد نکوهش قرار گرفته است.
تلفظ
این کلمه در قرائتهای مختلف قرآن به دو صورت خوانده شده است: یکی «تَحَاضُّونَ» از باب تفاعل که دلالت بر مشارکت دوطرفه دارد، و دیگری «تَحُضُّونَ» که مضارع ساده از ثلاثی مجرد است.
در جدول
پاسخ صحیح و دقیق برای پرسشهای جدولی بر اساس حروف واژه، «تحضون» با ۵ حرف یا شکل قرآنی معروفتر آن «تحاضون» با ۶ حرف است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این واژه معمولاً به معنای ترغیب نکردن یا تشویق نکردن یکدیگر به کار میرود.
به عربی
در لغتنامههای عربی، این واژه را به صورت ترغیب و تشویق کردن همنوعان و همدیگر معنا میکنند که از ماده «حضّ» به معنی برانگیختن شدید است.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این واژه عبارت است از: «یکدیگر را بر نمیانگیزید»، «همدیگر را تشویق و تحریض نمیکنید» یا «به یکدیگر اصرار نمیورزید».
در قرآن
این واژه در آیه ۱۸ سوره فجر آمده است: «وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ» که به معنای نکوهش مردم به خاطر تشویق نکردن یکدیگر برای اطعام و کمک به مستمندان و نیازمندان جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل تحضون
واژه «تحضون» که در اصل از ریشه سه حرفی (ح - ض - ض) و ماده «حضّ» گرفته شده است، به معنای تشویق، ترغیب و برانگیختن شدید است. این کلمه در قرآن کریم (سوره فجر) به دو صورت «تَحَاضُّونَ» (از باب تفاعل با مفهوم مشارکت جمعی) و «تَحُضُّونَ» (ثلاثی مجرد) قرائت شده و مستقیماً به رفتار اجتماعی انسانها اشاره دارد.
در فرهنگ و مفاهیم قرآنی، این واژه به عنوان نمادی از «مسئولیت جمعی» و نکوهش «بیتفاوتی اجتماعی» شناخته میشود. آیه شریفه تأکید میکند که در یک جامعه پویا و اخلاقی، نه تنها فرد باید خودش به نیازمندان کمک کند، بلکه باید جریانی راه بیندازد که همگان یکدیگر را به این کار خیر دعوت و تشویق کنند؛ بنابراین ترک این دعوت اجتماعی، مایه ملامت است.