معنی
«بپر» فعل امر حاضر (مفرد مخاطب) از مصدر پریدن است که به معنای خیز برداشتن، جستن، یا پرواز کردن به کار میرود. در زبان عامیانه و محاورهای نیز به معنای «سریع کاری را انجام دادن» یا «سوارِ وسیلهٔ نقلیه شدن» (مانند: بپر بالا) استفاده میشود.
یعنی چه
این واژه برای فرمان دادن به کسی جهت انجام یک جهش فیزیکی، برخاستن از زمین با نیروی پا یا بال، و همچنین به صورت کنایهای برای ترغیب به انجام سریع و بیدرنگ یک کار استفاده میشود.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه ساختار دستوری «بـ (نشانه امر) + ستاک فعل (پر)» دارد. ریشه آن در زبان پهلوی (فارسی میانه) به صورت «پریتن» (parritan) به معنی پریدن بوده و در زبانهای ایرانی باستان به صورت *-par و ریشه هندواروپایی -per* به معنی «عبور کردن، پرواز کردن یا بال زدن» ریشه دارد.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
جمعبندی و توضیح کامل بپر
واژه «بپر» یک فعل امر اصیل و پرکاربرد در زبان فارسی است که از مصدر «پریدن» ریشه میگیرد. این کلمه در ساحت فیزیکی به معنای جدا شدن از زمین، جهش، خیز برداشتن و طیران است که ریشههای تاریخی آن به زبان پهلوی و دوران ایران باستان بازمیگردد. در فرهنگ لغت و حل جدول، این کلمه دقیقاً ۳ حرف دارد و مفاهیمی چون حرکت ناگهانی و سریع را تداعی میکند.
علاوه بر معنای فیزیکی و قاموسی، «بپر» در زبان عامیانه و محاورهای روزمره کاربرد کنایهای گستردهای دارد؛ به طوری که برای تشویق یا دستور به انجام خیلی سریع یک کار (مانند نان گرفتن) یا سوار شدن فوری بر وسیله نقلیه به کار میرود. همچنین در ادبیات فارسی، ریشه این فعل (پرواز و پریدن) نمادی از رهایی، تعالی روحی، بلندپروازی و آزادی از محدودیتهای مادی به شمار میرود.