یعنی چه
«بترس» فعل امر مفرد حاضر (مخاطب) از مصدر ترسیدن است. این واژه به معنی به دل راه دادنِ خوف، هراس، واهمه و دلهره است و در برخی بافتهای کلامی به عنوان هشدار برای احتیاط کردن یا آگاهی از خطر به کار میرود.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین صورتهای امری و معنایی به کلمهٔ بترس هستند که حالت خوف و پرهیز را میرسانند.
جمله سازی
تلفظ
این کلمه به صورت مکسور در باء و مفتوح در تاء تلفظ میشود: [بِ تَ رْ سْ].
در جدول
کلمهٔ «بترس» در جدولهای کلمات متقاطع دقیقاً یک پاسخ ۴ حرفی به شمار میآید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان حالت امری ترسیدن معمولاً از کلمه Fear! یا عبارت !Do not be afraid (نترس) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای امر به ترسیدن از افعالی مانند خف (بترس) و إخشَ (بترس/پروا کن) استفاده میشود که در متون قرآنی و دینی نیز معادلهای مفهومی فراوانی دارند.
به ترکی
در ترکی استانبولی، فعل امر مفرد برای ریشه ترسیدن واژه Kork است.
نماد چیست
برای خودِ فعلِ امرِ «بترس» نماد سنتی ویژهای وجود ندارد؛ اما مفهوم ریشهای آن یعنی «ترس» در نشانهشناسی فرهنگی و روانشناسی معمولاً با رنگ زرد، چشمهای گشاد شده یا رفتار لاکپشت (فرو رفتن در لاک خود برای دفاع) نمادگذاری میشود. در ادبیات عرفانی نیز این واژه نمادی از مرحلهٔ ابتدایی تقوا و پرهیزکاری است.
جمعبندی و توضیح کامل بترس
واژهٔ «بترس» یک فعل امر مفرد حاضر کاملاً ایرانی و پارسی است که ریشه کهن آن در زبانهای هندواروپایی به معنای لرزیدن از خوف بازمیگردد و با کلماتی مثل Terror در لاتین و انگلیسی همریشه است. این کلمه از ریشه زبان اوستایی و پهلوی به زبان فارسی امروزی رسیده است.
این واژه در ادبیات و فرهنگ عامه به عنوان یک واژه هشداری برای دوری از خطرات مادی یا اخلاقی به کار میرود. اگرچه این لفظِ فارسی در متن عربی قرآن وجود ندارد، اما مفاهیم مترادف آن مانند «خافوا» و «اتقوا» بارها برای توصیف خشیت الهی و پرهیزکاری استفاده شدهاند.
در بازیها و سرگرمیهای فکری مانند جدول کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان یک پاسخ دقیقاً ۴ حرفی شناخته میشود که معادلهای خارجی آن در انگلیسی Fear و در عربی خَفْ هستند.