یعنی چه
الشودح واژهای عربی است که در لغتنامههای کهن به عنوان صفتی برای اشاره به شتر ماده بسیار بلندقامت یا درازی که روی زمین گام برمیدارد، به کار رفته است. این واژه ریشه در زبان بدوی و اشعار جاهلی عرب دارد.
تلفظ
این کلمه با الف و لام تعریف به صورت «اَلشَّوْدَح» تلفظ میشود. حرف شین دارای تشدید و فتحه است و واو ساکن تلفظ میگردد.
در جدول
در مسابقات جدول و سرگرمی، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد. در برخی منابع قدیمی ممکن است به صورت «شوذح» با حرف ذال نیز ثبت شده باشد.
به عربی
در زبان عربی، این واژه از ریشه ثلاثی مجرد «ش د ح» (به معنی فربه شدن) یا رباعی «ش و د ح» مشتق شده و مستقیماً برای توصیف ناقه طویله استفاده میشود.
به فارسی
در برگردان و واژهنامههای فارسی (مانند لغتنامه دهخدا)، معادل مستقیم فارسی تککلمهای برای آن وجود ندارد و به صورت عبارتی یعنی «شتر ماده درازقامت» یا «ناقه بلند» معنا میشود.
در قرآن
واژه الشودح در متن قرآن کریم وجود ندارد. کاربرد این لغت بیشتر محدود به زبان فصیح بدوی و اشعار شعرای دوره جاهلیت مانند طرماح بوده است.
نماد چیست
برای این واژه نماد اسطورهای، مذهبی یا فرهنگی خاصی ثبت نشده و صرفاً یک واژه توصیفی و صفت لغوی برای جانوران در زبان عربی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل الشودح
واژه «الشودح» یک صفت وامگرفتهشده از زبان عربی به زبان فارسی است که در متون و لغتنامههای کهن مانند دهخدا و شمسالعلوم به چشم میخورد. این کلمه در اصل برای توصیف یک شتر ماده بسیار بلندقامت یا دراز به کار میرفته و ریشه در رتبهبندی کلامی اعراب بدوی دارد.
از نظر ساختاری، این کلمه از ریشه «شدح» به معنی فربه شدن یا ریشه رباعی «شودح» گرفته شده است. این لغت کاربرد قرآنی ندارد و بیشتر در ادبیات پیش از اسلام و اشعار جاهلی کاربرد داشته است. در کاربردهای امروزی، بیشتر در طراحهای سوالات جدول با شمارش ۶ حرفی شناخته میشود.