یعنی چه
در دستور زبان فارسی، این اصطلاح به شناسهها یا پسوندهای شخصی جمع اشاره دارد که به انتهای بن فعل افزوده میشوند تا نشان دهند انجامدهنده یا پذیرندهٔ کار بیش از یک نفر است. این نشانهها شامل «ـیم» برای اولشخص جمع، «ـید» برای دومشخص جمع و «ـند» برای سومشخص جمع هستند و نقشی کلیدی در ساختار صرفی افعال دارند.
تلفظ
این عبارت ترکیبی به صورت [nešāne-ye fe’li-ye jam’] تلفظ میشود که از سه واژهٔ «نشانه» (فارسی)، «فعلی» (عربی-فارسی) و «جمع» (عربی) تشکیل شده است.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان راهنما برای رسیدن به پاسخهایی چون «شناسه جمع» یا خود شناسههای سهگانه (یم، ید، ند) به کار میرود. کل عبارت هدایتگر «نشانه فعلی جمع» دقیقاً از ۱۲ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در گرامر زبان انگلیسی برای توصیف این مفهوم دستوری از اصطلاحاتی که نشاندهنده پسوندهای تصریفی شخص جمع در فعل هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم با ضمایر متصلی مانند «واو جماعة» در افعالی مثل (قالوا، یعلمون) یا «نون نسوة» برای جمع مؤنث (یفعلن) تطبیق دارد.
به فارسی
معادلهای دقیقتر و متداولتر این اصطلاح ترکیبی در کتابهای دستور زبان فارسی مدرن، «شناسههای جمع فعل» و «پسوندهای تصریفی شخص جمع» هستند.
جمعبندی و توضیح کامل نشانه فعلی جمع
اصطلاح «نشانه فعلی جمع» یک عبارت توصیفی و ترکیبی در قلمرو دستور زبان فارسی است که به بخش پایانی و متغیر افعال در صیغههای جمع اشاره دارد. این نشانهها که در زبانشناسی به عنوان شناسههای مخفف یا پسوندهای شخصی شناخته میشوند، شامل سه مورد «ـیم» (اول شخص جمع)، «ـید» (دوم شخص جمع) و «ـند» (سوم شخص جمع) هستند. نقش اصلی آنها این است که بدون نیاز به حضور مستقل ضمیر، شخص و شمار (جمع بودن) فاعل را در ساختار جمله مشخص کنند.
در طراحهای جدول و معماهای کلمات متقاطع، از این عبارت دوازده حرفی برای به چالش کشیدن اطلاعات دستوری مخاطبان استفاده میشود. پاسخ چنین پرسشهایی بسته به تعداد خانههای جدول میتواند خودِ شناسهها یا واژههای مترادفی مثل «شناسه جمع» باشد. این مفهوم در زبانهای دیگر مانند عربی و انگلیسی نیز با ساختارهای متفاوتی نظیر ضمایر متصل جمع یا پسوندهای ویژه تصریف فعل وجود دارد.