یعنی چه
ذوی القربی از نظر لغوی ترکیبی عربی است. «ذوی» جمع «ذو» به معنای دارندگان و صاحبان است و «القربی» به معنی نزدیکی در نسب و خانواده است. در نتیجه این عبارت به طور کلی به ارحام و تمام نزدیکان نسبی یک فرد اشاره میکند.
تلفظ
این ترکیب به صورت «ذَوِی الْقُرْبیٰ» تلفظ میشود که در آن حرف «ذ» با فتحه، «و» با کسره و در اتصال به کلمه بعد، به صورت «ذَوِلْ قُرْبیٰ» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «خویشاوندان در قرآن» یا «نزدیکان و بستگان»، واژه ۹ حرفی «ذوی القربی» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در ترجمه متون حقوقی و عمومی به انگلیسی، برای رساندن مفهوم ذوی القربی از اصطلاحات مربوط به بستگان خونی و نزدیکان درجه اول استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل این واژه در زبان فارسی کلماتی مانند خویشان، بستگان، نزدیکان و همخونان هستند که رابطه فامیلی و نسبی را نشان میدهند.
در قرآن
کلمه قربی و ترکیبات آن ۱۶ بار در قرآن آمده است. این مفهوم دو کاربرد عمده دارد: یکی معنای عمومی که شامل صله رحم و رسیدگی مالی به تمامی خویشاوندان است (مانند آیه ۹۰ سوره نحل)؛ و دیگری معنای خاص در آیه مودت (آیه ۲۳ سوره شوری) که بر اساس تفاسیر، به طور ویژه به اهل بیت پیامبر اسلام (ع) اشاره دارد.
نماد چیست
این عبارت یک اصطلاح حقوقی و نسبی است و نماد گرافیکی مستقل یا ثبتشدهای ندارد، اما در مفهوم کلی میتوان «شجرهنامه» یا «پیوند دستها» را مظهر آن دانست.
جمعبندی و توضیح کامل ذوی القربی
عبارت «ذوی القربی» یک ترکیب واژگانی عربی به معنای صاحبان قرابت، نزدیکان و خویشاوندان خونی است. این کلمه در زبان فارسی به عنوان یک اصطلاح محترمانه و دینی برای اشاره به بستگان و اهل فامیل به کار میرود و متضاد کلماتی چون اجانب و غریبههاست.
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، ذوی القربی جایگاه حقوقی و اخلاقی ویژهای دارد. قرآن کریم در آیات متعدد مسلمانان را به احسان، صله رحم و پرداخت حقوق مالی نزدیکان سفارش کرده است. علاوه بر این مفهوم عام، این واژه در مذهب تشیع و بسیاری از تفاسیر معتبر، اشارهای خاص به اهل بیت پیامبر اکرم (ص) دارد که محبت و مودت آنها به عنوان اجر رسالت معرفی شده است.