یعنی چه
واژهٔ «ازواجه» یک ترکیب عربی شامل اسم جمع «أزواج» (به معنی جفتها یا همسران) و ضمیر متصل «هُ» (به معنی او / آن مرد) است. این ترکیب به معنای همسران یا جفتهای وابسته به یک شخص یا موجود به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در اصل عربی به صورت «أَزْوَاجُهُ» با فتحه همزه، سکون زاء، ضم جیم و ضم هاء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنماهایی همچون «همسران او در قرآن» یا «جفتهای او»، واژهٔ ۶ حرفی «ازواجه» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
با توجه به سیاق متن، برای اشاره به همسران یک مرد از واژگان spouses یا wives و برای اشاره به جفتهای ساختاری یا طبیعی از pairs استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود یک ساختار فصیح عربی است. کلمات مترادفی مانند «زوجاته» نیز اختصاصاً برای اشاره به همسرانِ مؤنث کاربرد دارد.
به فارسی
در برگردان مستقیم به زبان فارسی معیار، ترکیبهای «همسران او»، «همسرانش» یا «جفتهای او» به عنوان رساترین معادلها شناخته میشوند.
در قرآن
این ترکیب قرآنی دقیقاً با همین ساختار در آیاتی مانند آیه ۶ سوره احزاب («وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ» - و همسران او مادران مؤمنانند) و آیه ۵۳ سوره احزاب به کار رفته و به همسران رسول خدا (ص) اشاره دارد.
نماد چیست
در تفسیرهای معنوی و قرآنی، این واژه و ریشهٔ آن بر اصل زوجیت عمومی در نظام خلقت، تعادل آفرینش، و آرامش ناشی از پیوند و تکامل جفتها دلالت میکند.
جمعبندی و توضیح کامل ازواجه
واژهٔ «ازواجه» به عنوان یک کلمهٔ مستقل در زبان فارسی کاربرد و اصالت ندارد؛ بلکه یک ترکیب ساختارمند عربی (اسم جمع همراه ضمیر متصل) است که به طور مستقیم در متون دینی، ادبی، فقهی و به ویژه قرآن کریم وارد زبان فارسی شده است. این واژه به معنای «همسرانِ او» یا «جفتهای او» بوده و از ریشهٔ «ز-و-ج» مشتق میشود.
در جداول کلمات متقاطع، این ساختار ششحرفی معمولاً با ارجاع به تعابیر قرآنی یا معادلهای آن مطرح میشود. در متون قرآنی، برجستهترین کاربرد آن اشاره به همسران پیامبر اسلام (ص) و جایگاه اجتماعی و فقهی آنان در جامعه اسلامی است.
در تحلیل ساختاری و مفهومی، این کلمه بازتابدهندهٔ مفهوم زوجیت و دوگانگی تکمیلی در نظام طبیعت است که در زبان انگلیسی با ترکیبهایی نظیر His spouses بیان میشود. متضاد مفهومی این کلمه نیز واژگانی چون «افراده» یا «آحاده» (به معنی فردها و تکهای او) خواهد بود.