یعنی چه
واژه «سوتراش» در اصل یک نام خاص جغرافیایی (اعلام) است و معنای واژهنامهای کلاسیک در زبان فارسی ندارد. در گویش مازندرانی، این کلمه تغییریافته «سوتهراش» است؛ جایی که «سوته» به معنای سوخته یا تیره و «راش» نام درخت معروف جنگلهای هیرکانی است که در مجموع به معنی جنگل یا درختان راشِ تیره اشاره دارد. همچنین در زبان ترکی نام روستایی در ارومیه است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح در حرف تاء و شین ساکن، یعنی [سُوتَراش] تلفظ میشود. در ریشه مازندرانی آن نیز تلفظ به صورت [سوتهراش] جریان دارد.
در جدول
در سؤالات جدول، اگر به عنوان آبشار یا تنگهای در مازندران یا دهی در ارومیه اشاره شود، پاسخ دقیق آن «سوتراش» است که از ۶ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
از آنجا که این واژه یک اسم خاص برای مکانهای جغرافیایی در ایران است، معادل معنایی مستقیم در زبان انگلیسی ندارد و صرفاً به صورت فینگلیش یا آوانویسی لاتین نگارش میشود.
به فارسی
این کلمه واژه متضاد یا مترادف رسمی در ادبیات کلاسیک فارسی ندارد. بخش اول آن یعنی «سوته» به معنی سوخته یا دلسوخته در ادبیات کاربرد دارد و بخش دوم یعنی «راش» نام درخت است، اما ترکیب سوتراش صرفاً یک نام جغرافیایی محلی است.
در قرآن
واژه سوتراش یک نام جغرافیایی محلی ایرانی و ترکی است و هیچگونه ریشه، کاربرد یا اشارهای در آیات قرآن کریم و زبان عربی ندارد.
نماد چیست
سوتراش در ادبیات اسطورهای یا نمادین جایگاهی ندارد، اما امروزه در میان طبیعتگردان و فرهنگ عامه، نمادی از تنگههای خروشان، طبیعت بکر و دستنخورده شمال ایران و درختان سرپوشیده راش به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سوتراش
واژه «سوتراش» یک واژه مستقل با معنای لغوی در زبان فارسی معیار نیست، بلکه یک اسم خاص جغرافیایی (اعلام) است که ریشههای محلی متفاوتی دارد. مهمترین و شناختهشدهترین کاربرد امروزی آن، «تنگه و آبشار سوتراش» در دل جنگلهای انبوه تنکابن و عباسآباد در استان مازندران است. این نام در واقع شکل بومی شده واژه «سوتهراش» در گویش مازندرانی است که از ترکیب سوته (سوخته/تیره) و راش (نوعی درخت جنگلی) ساخته شده و به سیمای مهآلود یا تیره این جنگلها اشاره دارد.
از سوی دیگر، این واژه در جغرافیای آذربایجان نیز کاربرد دارد؛ به طوری که در لغتنامه دهخدا از «سوتراش» به عنوان دهی از دهستان باراندوزچای در حومه شهرستان ارومیه یاد شده است. بنابراین این کلمه فاقد مترادف، متضاد، ریشه قرآنی یا کاربرد نمادین در زبان فارسی کلاسیک است و صرفاً به عنوان یک هدف طبیعتگردی بکر یا نام روستا شناخته میشود.