یعنی چه
«جِلبیل خوسی» یکی از اصیلترین و مجللترین پوششهای سنتی زنان در سواحل و جزایر جنوب ایران (بهویژه استان هرمزگان) است. این پوشش شامل یک شال یا روسری توری سبک (معمولاً به رنگ مشکی یا رنگی) است که هنرمندان با استفاده از نوارهای باریک و براق فلزی به رنگ طلایی یا نقرهای، طرحهای هندسی و اسلیمی ظریفی را با دست روی آن گره میزنند.
تلفظ
این عبارت در گویش بندری و اصطلاحات محلی جنوب ایران به صورت «جِلْبیلْ خوسی» تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ ۹ حرفی در جدول کلمات متقاطع برای این پوشش سنتی، «جلبیل خوسی» است. واژههای مرتبط دیگر مانند «جلبیل» (۵ حرف) یا «خوس دوزی» (۸ حرف) نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این هنر اصیل از عباراتی استفاده میشود که نشاندهنده شال توری و هنر تطریز یا گلدوزی با خوس باشد.
به عربی
در کشورهای همسایه حوزه خلیج فارس، به روسریهای مشابه توری و خوسدوزی شده «شیلة خوس» میگویند. همچنین واژه جلبیل با واژه قرآنی «جلباب» همریشه است.
نماد چیست
جلبیل خوسی نماد بارز هویت فرهنگی، ظرافت و اصالت پوشش زنان بندرعباس، قشم و میناب است. این اثر هنری گرانبها و مجلل، جزو ارکان اصلی جهیزیه عروس و هدیه خانواده داماد به شمار میرود. در باور محلی، این شال زینتی مایه برکت خانه است و ارزش مادی و معنوی بالایی دارد، به طوری که معمولاً نسلبهنسل میان زنان خانواده به ارث میرسد.
جمعبندی و توضیح کامل جلبیل خوسی
جلبیل خوسی یکی از شاخصترین و ارزشمندترین صنایع دستی و مظهر پوشش سنتی زنان در جنوب ایران، بهویژه استان هرمزگان است. واژه «جلبیل» که به نظر میرسد با واژه قرآنی «جلباب» همریشه باشد، به معنای روسری یا شال توری سبک است. اصطلاح «خوسی» نیز به هنر خوسدوزی اشاره دارد؛ تکنیکی ظریف که در آن نوارهای نازک فلزی و براق (طلایی یا نقرهای) را دانهدانه روی پارچه توری گره میزنند تا نقوش درخشان و چشمنوازی خلق شود.
این پوشش فراتر از یک لباس معمولی، حامل بار فرهنگی و عاطفی عمیقی در میان مردمان بندری است. جلبیل خوسی به عنوان نمادی از اصالت، هنر دست و برکت شناخته میشود و به دلیل ارزش هنری و مادی بالایی که دارد، جایگاه ویژهای در مراسم عروسی و جهیزیه دختران جنوبی دارد و جزیی از میراث خانوادگی است که دستبهدست میان نسلها منتقل میشود.