یعنی چه
این اصطلاح در اصل ریشه در زبان ترکی آذربایجانی دارد و کنایه از شخص یا چیزی است که با کوچکترین برخورد، حرف یا اتفاقی آزرده میشود و دلخور میگردد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت دَیمَهدوشَر است که از دو بخش دَیمَه (دست نزن) و دوشَر (میافتد) ترکیب شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «زودرنج یا نازکنارنجی در اصطلاح ترکی» از واژه ۸ حرفی دیمه دوشر استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عبارات فوق دقیقترین معادلها برای توصیف فردی با ویژگیهای دیمه دوشر هستند.
به ترکی
این واژه خود اصالتاً ترکی آذربایجانی است و در ترکی استانبولی نیز معادلهای ساختاری مشابهی برای آن وجود دارد.
به فارسی
عبارت «دیمه دوشر» یک کلمه اصیل فارسی نیست، بلکه یک وامواژه عامیانه از ترکی است که نزدیکترین برگردانهای فارسی آن کلماتی مثل زودرنج و نازکنارنجی هستند.
نماد چیست
این واژه نماد سنتی یا اسطورهای خاصی ندارد؛ اما در فرهنگ عامه و به صورت کنایی، نمادی از گل قهر و آشتی یا ظروف شیشهای فوقالعاده ترد و شکننده است که با کمترین لمس آسیب میبینند.
جمعبندی و توضیح کامل دیمه دوشر
واژه «دیمه دوشر» یک اصطلاح کاملاً ترکی (آذربایجانی) است که به دلیل همزیستی فرهنگی، گاهی در میان فارسیزبانان به ویژه در مناطق آذربایجان یا در ادبیات عامیانه و ترانههای محلی به کار میرود. این عبارت از دو جزء «دَیمَه» به معنی دست نزن و «دۆشر» به معنی میافتد تشکیل شده و در مجموع کنایه از چیزی یا کسی است که تا به آن دست میزنی، میافتد یا خراب میشود.
در کاربرد روزمره و روانشناختی، این اصطلاح برای توصیف افراد بسیار حساس، زودرنج، دلنازک و نازکنارنجی استفاده میشود؛ کسانی که با کوچکترین حرف، انتقاد یا اتفاق ناخوشایندی به سرعت دلخور شده و واکنش نشان میدهند. متضاد این مفهوم در زبان فارسی کلماتی مانند پوستکلفت، بیخیال و صبور است.