یعنی چه
عبارتی است که در ستارهشناسی و علوم طبیعی برای اشاره به هر ماده یا شیء فیزیکی و طبیعی که در فضای بیرون از جو زمین قرار دارد، استفاده میشود. این اصطلاح شامل ستارگان، سیارات، قمرها، سیارکها، دنبالهدارها، کهکشانها و سحابیها میگردد.
در جدول
در کلمات متقاطع، عبارت «اجرام سماوی» دقیقاً ۱۰ حرف دارد. بسته به طراح جدول، ممکن است واژههای مترادفی چون کرات، افلاک، ستارگان یا اجرام فلکی نیز مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به پیکرهای آسمانی اصطلاح Celestial bodies به کار میرود و در متون علمی و نجومی مدرنتر، واژه Astronomical objects (اجرام نجومی) رواج دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و ترکیبات جایگزین فارسی این عبارت شامل «اجسام آسمانی»، «پیکرهای آسمانی»، «ستارگان و سیارات»، «اجرام فلکی» و در متون کهن «کرات علوی» است.
در قرآن
ترکیب وصفی «اجرام سماوی» به این شکل در متن قرآن مجید عیناً تکرار نشده است؛ اما واژه «سماء» (آسمان) و جمع آن «سماوات» بارها آمده و به مصادیق این اجرام مانند خورشید (الشمس)، ماه (القمر) و ستارگان (النجوم) بارها اشاره و قسم یاد شده است.
نماد چیست
این عبارت به عنوان یک کل، نماد باستانی یا نشانه گرافیکی واحدی در فرهنگها ندارد؛ اما در نقشهکشیهای نجومی مدرن و نمادشناسی علمی، گاهی از علایمی مانند تلسکوپ، کهکشان مارپیچی یا ستاره چهارپر برای نمایش مفهوم اجرام آسمانی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اجرام سماوی
عبارت «اجرام سماوی» یک ترکیب وصفی با ریشه عربی است که از دو واژه «اجرام» (جمع جِرم به معنی جسم و پیکر) و «سماوی» (منسوب به سماء به معنی آسمان) تشکیل شده و در زبان فارسی به معنای «پیکرهای آسمانی» به کار میرود. این اصطلاح در نجوم به تمامی اشیاء فیزیکی طبیعی خارج از جو زمین، از شهابسنگهای کوچک گرفته تا کهکشانهای غولپیکر اطلاق میشود.
در ادبیات کهن و متون قدیمی، گاه واژه «اجرام» به صورت مطلق نیز به معنی ستارگان استفاده میشده است، چرا که قدما میان اجسام کثیف (کدر و ضخیم) زمینی و اجرام لطیف و نورانی آسمانی تمایز قائل بودند. امروزه این کلمه کاربرد وسیعی در متون علمی، کتابهای درسی و همچنین به عنوان یکی از طراحهای محبوب در جدولهای کلمات متقاطع دارد.