یعنی چه
واژه «صورتپذیر» در زبان امروز به معنای امری است که قابلیت اجرایی شدن، تحقق یا واقع شدن را دارد (معادل ممکن و شدنی). در متون کهن ادبی و فلسفی نیز به معنای پذیرنده شکل، ظاهر و صورتی است که بر جوهر یا ماده عارض میشود.
تلفظ
این کلمه از دو بخش «صورت» با ضمه صاد و سکون تاء، و «پذیر» با فتح پاء و کسره ذال تلفظ میشود.
در جدول
در معماها و جداول متقاطع، اگر به دنبال کلمهای ۸ حرفی برای مفاهیمی چون ممکن یا انجامپذیر هستید، پاسخ «صورت پذیر» است.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم کار یا امرِ صورتپذیر و شدنی در زبان انگلیسی، بیشتر از واژگان Feasible و Possible استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به امر صورتپذیر، از عباراتی که نشانه امکان و قابلیت تحقق هستند استفاده میشود.
در قرآن
ترکیب فارسی «صورتپذیر» در متن قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، بخش اول آن یعنی «صُورَت» به صورت فعلی مانند «صَوَّرَکُمْ» (شما را صورتگری کرد و شکل داد) در سورههای غافر و تغابن، و همچنین نام مبارک «المُصَوِّر» (صورتگر) در سوره حشر دیده میشود.
نماد چیست
واژه «صورتپذیر» صفت دستوری و مفهومی ذهنی-فلسفی است؛ به همین دلیل، هیچگونه نماد گرافیکی، آیینی یا نشانهشناختی خاصی در فرهنگها برای آن تعریف یا ثبت نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل صورت پذیر
واژه «صورتپذیر» یک صفت مرکب فاعلی (مرخم) در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «صورت» (به معنی شکل و ظاهر) و بن مضارع «پذیر» از مصدر فارسی «پذیرفتن» ساخته شده است. این کلمه در طول تاریخ تغییر کاربری ظریفی داشته؛ به طوری که در متون کهن و فلسفی به معنای چیزی بوده که شکل و قالب را به خود میپذیرد، اما در زبان فارسی معاصر بیشتر به معنای امری ممکن، شدنی، محققشدنی و کاربردی به کار میرود.
بررسی ساختار دستوری این واژه نشان میدهد که با وجود ریشه گرفتن بخشی از آن از زبان عربی، کل ترکیب یک واژه اصیل و مختص به ساختار زبان فارسی است. این کلمه در جدول کلمات متقاطع کاربرد زیادی دارد و با داشتن ۸ حرف، راهنمای مناسبی برای واژههایی مثل ممکن و میسر به شمار میرود.