یعنی چه
این واژه یک صفت فاعلی مرکب در ادبیات کلاسیک فارسی است. معمولاً به عنوان صفتی برای خداوند به کار میرود یا به صورت استعاری و اغراقآمیز برای توصیف چیزی که کثرت فراوانی ایجاد میکند (مانند چشمی که دریایی از اشک میسازد یا شمشیری که در جنگ دریای خون به پا میکند) استفاده میشود.
تلفظ
واژه «بحر» با فتح باء و سکون حاء تلفظ میشود و «آفرین» به صورت کشیده و با فتح فاء و راء خوانده میشود.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان راهنمای واژههایی چون «خالق دریا» یا «آفریننده بحر» استفاده میشود و خودِ کلمه دقیقاً ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
عبارات فوق دقیقترین معادلهای اصطلاحی و تحتاللفظی برای رساندن مفهوم خالق و آفریننده دریا در زبان انگلیسی هستند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این ترکیب وصفی و استعاری، از مضاف و مضافالیه «خالق البحر» استفاده میشود که مستقیماً به معنای آفریننده دریاست.
در قرآن
ترکیب فارسی «بحر آفرین» در متن عربی قرآن وجود ندارد. با این حال، مفهوم آفرینش، تسخیر و عظمت دریاها توسط خداوند در آیات متعددی از جمله آیه ۱۴ سوره نحل (وهو الذی سخر البحر) به وضوح بیان شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بحر آفرین
واژه «بحر آفرین» یک ترکیب وصفی و ساختار مقتبس از آمیزش زبان عربی و فارسی (بحر + آفرین) است که در اشعار بزرگان ادب پارسی نظیر خاقانی و صفیعلیشاه به چشم میخورد. این کلمه در درجه اول برای اشاره به قدرت بیپایان الهی در آفرینش اقیانوسها و جلوههای با عظمت طبیعت به کار میرود.
از سوی دیگر، شاعران از این واژه به عنوان یک ابزار اغراق ادبی (مبالغه) نیز بهره بردهاند تا پدیدههایی که باعث ایجاد حجم عظیمی از یک چیز میشوند را توصیف کنند؛ برای مثال سیلاب اشک یا خونریزیهای فراوان در میدان نبرد حماسی. این کلمه در واژهنامههای حل جدول نیز به عنوان یک پاسخ ۸ حرفی کاربرد دارد.