یعنی چه
این عبارت به معنای ویژگیها، نشانهها و فضایل اختصاصی امامان شیعه است. همچنین به طور خاص، عنوان کتابی ارزشمند از سید رضی (گردآورنده نهجالبلاغه) است که در آن به بیان معجزات، خصوصیات و خطبههای امیرالمؤمنین علی (ع) و سایر ائمه پرداخته است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «خَصائصُ الأئمّه عَلَیهِمُ السَّلام» (Khasā'is al-A'immah 'Alayhim us-Salām) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای ترجمه این مفهوم مذهبی و عنوان کتاب از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
این عبارت اصل در زبان عربی است؛ «خصائص» جمع مکسر خصیصه (ویژگیها) و «أئمة» جمع مکسر امام (پیشوایان) است.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این عبارت به فارسی «ویژگیهای پیشوایان و امامان (که درود بر آنها باد)» یا «فضایل اختصاصی ائمه» میشود.
در قرآن
خود این ترکیب ساختاریافته در قرآن نیامده است، اما کلمه «أئمّة» (جمع امام) ۵ بار در قرآن کریم به کار رفته است (مانند آیه ۵ سوره قصص: ونجعلهم أئمة). همچنین از ریشه خصائص، واژه «خصاصة» به معنی فقر و نیاز شدید در آیه ۹ سوره حشر آمده است.
نماد چیست
این عبارت یک مفهوم کلامی، حدیثی و عنوان یک کتاب قرن چهارم هجری است؛ بنابراین نماد تصویری یا نشانهشناختی خاصی در فرهنگ عامه ندارد و معرف اصالت فضایل اهل بیت است.
جمعبندی و توضیح کامل خصائص الائمه علیهم السلام
عبارت «خصائص الائمه علیهم السلام» در وهله نخست یادآور یکی از آثار برجسته و کهن حدیثی شیعه تالیف سید رضی، دانشمند بزرگ و گردآورنده نهجالبلاغه در قرن چهارم هجری است. نویسنده در این کتاب تلاش کرده تا خصوصیات منحصربهفرد، معجزات، فضایل اخلاقی و خطبههای والای امامان معصوم و به ویژه حضرت علی (ع) را با تکیه بر روایات مستند جمعآوری کند.
از منظر کلامی و لغوی نیز این اصطلاح به ویژگیهای ذاتی و انتصابی ائمه اشاره دارد که آنها را از سایر افراد جامعه متمایز میسازد؛ مسائلی مانند علم لدنی، عصمت، و ولایت تکوینی که در نظام اعتقادی شیعه به عنوان خصائص و ویژگیهای بنیادین پیشوایان الهی شناخته میشوند.