یعنی چه
وصیتکننده به فردی گفته میشود که به صورت قانونی و شرعی، تکلیف اموال، داراییها، دیون و یا تکالیف عبادی و خانوادگی خود را برای دوران پس از مرگ مشخص میکند. این واژه در ادبیات عمومی به معنای اندرزگو و سفارشکننده نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت ترکیبی از واژهٔ عربی وصیت (با تشدید روی یاء) و صفت فاعلی فارسی «کننده» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند «موصی» که اصطلاح فقهی و حقوقی آن است، یا واژگان عمومیتر نظیر «اندرزگو» و «سفارشکننده» به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
در حقوق کشورهای انگلیسیزبان، به شخص وصیتکننده با توجه به جنسیت او، عناوین متمایزی اطلاق میشود.
به عربی
در زبان و فقه عربی، به این شخص «موصی» میگویند که از ریشه ثلاثی مجرد «و ص ی» مشتق شده است. در قرآن کریم (آیه ۱۸۲ سوره بقره) نیز واژه «مُوصٍ» به همین معنا به کار رفته است.
به فارسی
برگردانها و معادلهای خالص فارسی برای این مفهوم شامل واژگانی چون اندرزگو، پنددهنده و سفارشکننده است که جنبه اخلاقی و غیرحقوقی این عمل را برجسته میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل وصیت کننده
وصیتکننده در اصطلاحات حقوقی و فقه اسلامی با عنوان «موصی» شناخته میشود. این فرد شخصیتی حقیقی است که با داشتن اهلیت قانونی (بلوغ، عقل و اراده آزاد) اقدام به تنظیم وصیتنامه میکند تا وضعیت داراییها یا امور غیرمالی خود را برای زمان پس از حیاتش ساماندهی کند.
ریشه این مفهوم به واژه عربی «وصیت» بازمیگردد که در لغت به معنای وصل کردن است؛ زیرا وصیتکننده با این عمل، تصرفات زمان حیات خود را به دوران پس از مرگش پیوند میدهد. در متون دینی و قرآنی نیز به این نقش توجه ویژهای شده و مسئولیتهای اخلاقی و شرعی سنگینی بر عهده او قرار داده شده است تا از جاده عدالت منحرف نشود.