یعنی چه
این عبارت در واقع یک ترکیب وصفی عربی است که به معنای «پرتوهای آسمانی» یا «درخششهای ملکوتی» شناخته میشود. در تاریخ اندیشه اسلامی، این عبارت بیش از هر چیز به عنوان نام یک کتاب معروف فلسفی به زبان عربی اثر ملا مهدی نراقی (دانشمند و فقیه قرن دوازدهم هجری) شهرت دارد که مباحث آن بر پایه حکمت الهی نگاشته شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «اَلْلَمَعاتُ الْعَرْشیّه» (al-lama'āt ul-'arshiyyah) است که در آن حرف لام اول در کلمه اللمعات به دلیل شمسی بودن ادغام میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارت دقیقاً خود کلمه «اللمعات العرشیه» با ۱۴ حرف است که به عنوان اثر ملا مهدی نراقی یا به عنوان معادل پرتوهای ملکوتی سوال میشود.
به انگلیسی
در ترجمه متون فلسفی و عرفانی به زبان انگلیسی، این ترکیب غالباً به صورت کنایی و معنایی ترجمه میشود تا مفهوم اشراق و انوار الهی را به درستی منتقل کند.
به عربی
این عبارت خود یک ترکیب کاملاً عربی است. کلمه اول از ریشه (ل م ع) به معنی درخشش و کلمه دوم از ریشه (ع ر ش) منسوب به عرش الهی است.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این عبارت به زبان فارسی «پرتوهای عرشی» یا «نورافشانیهای ملکوتی» است که اشاره به دریافت انوار معرفت و حکمت الهی دارد.
در قرآن
خود این ترکیب به صورت یکجا در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، ریشه کلمه دوم یعنی «عرش» بارها در آیات قرآنی (مانند ذو العرش المجید) به کار رفته است، اما ریشه کلمه اول یعنی «لمع» در قرآن کاربردی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل اللمعات العرشیه
عبارت «اللمعات العرشیه» یک ترکیب وصفی عربی است که در دنیای علم و فلسفه اسلامی، بیش از هر چیز به عنوان عنوانِ کتابی ارزشمند از ملا مهدی نراقی، فقیه و حکیم بزرگ قرن دوازدهم هجری، شناخته میشود. واژه «اللمعات» جمع لمعه به معنای پرتو و تکه نور است و «العرشیه» به مقام بالا و ملکوت اشاره دارد؛ نراقی ابواب پنجگانه کتاب خود را لمعه نامیده و چون مطالب آن را برخاسته از حکمت الهی میدانسته، این نام را برگزیده است.
از نظر معنایی و نمادین، این اصطلاح در ادبیات عرفانی و حکمت اسلامی نمادی از «شهود»، «اشراق قلبی» و دریافت انوار معرفت بدون واسطه و آموزشهای معمول بشری است. در واقع این کلمه به بارقههای نوری اشاره دارد که از عالم بالا بر قلب عارف یا فیلسوف میتابد و حقایق هستی را بر او آشکار میسازد.