یعنی چه
عبارت «شاه غیب» یک ترکیب وصفی یا استعاری در ادبیات عرفانی است و به معنای پادشاه پنهان یا فرمانروای جهان نادیدنیهاست. این اصطلاح اشاره به قدرت و شخصیتی دارد که از نظرها پنهان است اما بر کل عالم یا اسرار نهان حکومت و احاطه دارد.
تُنطق/تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «شاهِ غِیب» است که در آن واژه اول با کسرهٔ اضافه به واژه دوم متصل میشود.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع «شاه غیب» است که دقیقا ۶ حرف دارد. از طراحان جدول ممکن است به عنوان راهنما از تعابیری چون «فرمانروای پنهان» استفاده کنند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم عرفانی این واژه در زبان انگلیسی از عباراتی که به پادشاهی بر دنیای ناپیدا اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با ترکیب واژگان ملک یا سلطان با کلمه غیب، همین مفهوم دقیق استخراج میگردد.
به فارسی
مترادفات و برگردانهای روان فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون پادشاه ملکوت، فرمانروای پنهان، سلطان غیب و غیبدان است که در متون کهن به جای یکدیگر نشسته اند.
نماد چیست
این عبارت نماد رسمیِ ثبتشدهای ندارد، اما در ادبیات و متون صوفیه نمادی از قدرت مطلقه الهی، ولایت پنهانی (مانند قائم آل محمد) و پیر مقتدایی است که بر باطن جهان ولایت دارد.
جمعبندی و توضیح کامل شاه غیب
ترکیب «شاه غیب» یک واژهٔ لغویِ واحد و مستقل نیست، بلکه یک صفت و موصوف ترکیبی (اضافهٔ وصفی یا استعاری) در ادبیات عرفانی فارسی و همچنین نامی خاص در جغرافیای ایران است. در لغتنامه دهخدا و متون کهن، این اصطلاح بیشتر برای اشاره به خداوند متعال، امام زمان (عج)، حضرت علی (ع) یا عرفای بزرگ به کار رفته است که بر اسرار پنهان جهان آگاهی دارند یا خود از نظرها غایبند.
این اصطلاح از دو بخش «شاه» (با ریشه در زبانهای ایرانی باستان و پهلوی به معنی فرمانروا) و «غیب» (واژهای عربی به معنی پنهان و ناآشکار) تشکیل شده است. علاوه بر کاربرد ادبی، شاه غیب نام چند روستا، چشمه و امامزاده در جنوب ایران بهویژه در استان فارس نیز میباشد که جایگاه منطقهای و زیارتی دارند.