یعنی چه
این واژه به دلیلی گفته میشود که چنان شفاف و قوی است که جای هیچ تردیدی باقی نمیگذارد. در نظامهای حقوقی و فقهی، البینه به معنای مدرک، گواهی یا سندی است که برای اثبات یک ادعا در دادگاه ارائه میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با تأکید بر حرف «ی» مشدد است: /al-bay-nah/.
در جدول
این واژه در جدولهای کلمات متقاطع با ۶ خانه و به عنوان مترادفِ برهان یا گواه مطرح میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بسته به بستر متن (حقوقی یا دینی) متفاوت است؛ Evidence بیشتر برای کاربردهای دادگاهی استفاده میشود.
به عربی
البینه ریشه در زبان عربی دارد و در متون عربزبان به معنای آشکارکننده حق از باطل به کار میرود.
به فارسی
این واژهها در متون فارسی به عنوان معادلهای دقیق برای مفهومِ ارائه مدرک جهت اثبات حقیقت استفاده میشوند.
نماد چیست
البینه نماد گذار از فضای شک و تردید به سوی یقین و حقیقت است. در فقه اسلامی، این واژه با قاعده «البینة علی المدعی» (اثبات ادعا بر عهده مدعی است) به نمادِ ضرورت ارائه سند و دلیل در قضاوت تبدیل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل البینه
واژه «البینه» در لغت به معنای دلیل روشن و آشکار است که هرگونه تردید را از بین میبرد. این مفهوم نه تنها در متون دینی و قرآنی به عنوان نشانه حقانیت و هدایت شناخته میشود، بلکه در مبانی حقوقی نیز زیربنای اثبات ادعاها به شمار میرود.
به طور کلی، البینه یادآور لزوم تکیه بر اسناد متقن و گواهیهای معتبر در برابر ادعاهای بیمبناست. این واژه با تداعی مفاهیمی همچون عدالت، حقیقت و تبیین واقعیت، به عنوان ابزاری برای تمایز میان حق و باطل در سطوح اجتماعی و قانونی عمل میکند.