یعنی چه
این واژه به فردی اطلاق میشود که به یک دین یا مذهب اعتقاد قلبی داشته و در عمل نیز به احکام، اخلاقیات و مناسک آن پایبند و وفادار باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [dīn-dār] است که از دو بخش «دین» و «دار» (بن مضارع از داشتن) تشکیل شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهای «متدین»، «باایمان» یا «خداترس» به کار میرود.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای این واژه Religious است. واژه Devout به معنای جانفشان و بسیار متعهد به مذهب، و Pious به معنای پارسا و پرهیزکار است.
به فارسی
از واژههای هممعنی و جایگزین فارسی آن میتوان به خداترس، اهل شریعت، باایمان، متقی، عابد و پاکدامن اشاره کرد.
نماد چیست
در نشانهشناسی جهانی، نماد بصری واحدی برای «دیندار» فارغ از نوع مذهب وجود ندارد؛ اما به طور سنتی، المانهایی مانند دستهای برافراشته به سمت آسمان در حالت دعا یا تصویر کتابهای مقدس مذهبی، معرف این مفهوم هستند.
جمعبندی و توضیح کامل دیندار
واژه «دیندار» یک صفت مرکب فاعلی (مرکب مرخم) اصیل در زبان فارسی است. بخش اول آن یعنی «دین» ریشه در واژه اوستایی daēnā به معنای وجدان، کیش و شناخت روحانی دارد؛ بخش دوم آن نیز «دار»، بن مضارع از مصدر داشتن در زبان پهلوی و فارسی میانه است. این کلمه در مجموع به فردی اشاره میکند که صاحب شریعت و آیین است و سبک زندگی خود را بر اساس خدامحوری و اصول اخلاقی مذهبش تنظیم میکند.
اگرچه خود این واژه ترکیبی فارسی در متن عربی قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم قرآنی و متناظر فراوانی نظیر «مؤمن»، «متقّی»، «قانت» و «حنیف» دقیقاً به ویژگیها و اوصاف انسان دیندار اشاره دارند. دینداری در فرهنگهای مختلف فراتر از یک باور ذهنی، به عنوان یک تعهد عملی به ارزشهای انسانی و الهی شناخته میشود.