یعنی چه
زعبله واژهای کهن و مهجور است که دو معنای متفاوت دارد: نخست در نقش مصدر به معنای عطا و بخشش نیکو به دیگران، و دوم در نقش صفت برای توصیف حالت فربه و چاق شدن بدن در حالی که گردن شخص باریک مانده باشد.
تلفظ
این کلمه بر وزن فعللة قرائت میشود و تلفظ صحیح آن به صورت زَعبَلَه (زَ بَ لَ) است.
در جدول
در مسابقات جدولی، پاسخ این کلمه ۵ حرفی است و معمولاً با راهنمای «بخشش نیکو» یا «فربه شدن بدن با گردن باریک» شناخته میشود.
به انگلیسی
این واژه معادل تککلمهای دقیق در زبان انگلیسی ندارد و برای انتقال معنای آن باید از عبارات توصیفی استفاده کرد.
به ترکی
به دلیل مهجور بودن واژه، معادل دقیق و مستقیمی برای این اصطلاح در فرهنگهای ترکی موجود نیست.
به فارسی
نزدیکترین برگردانها و مفاهیم برابر این واژه در زبان فارسی، کلماتی مانند دهش، عطا، سخاوت و چاقی بدن هستند.
نماد چیست
زعبله صرفاً یک واژه لغوی کهن است و در ادبیات یا فرهنگ عامه به عنوان نماد یا استعاره از مفهوم خاصی به کار نرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل زعبله
واژه «زعبله» یک لغت وامگرفته از ریشه رباعی مجرد زبان عربی است که در لغتنامههای کهن و مرجع فارسی مانند دهخدا (به نقل از منتهیالارب) ثبت شده است. این کلمه در زبان فارسی امروز کاملاً مهجور است و کاربرد زنده یا معاصری در گفتگوها و متون مدرن ندارد.
از نظر معنایی، این واژه دو پهلوی متفاوت دارد؛ از یک سو به رفتار اخلاقی و پسندیده «بخشش و عطای نیکو دادن» اشاره میکند و از سوی دیگر، یک وضعیت جسمانی خاص یعنی «چاق شدن بدن همراه با باریک ماندن گردن» یا تلوتلو خوردن از روی غرور را توصیف مینماید.