یعنی چه
واژه «دَعواهم» یک ترکیب عربی (اسم + ضمیر) است که در زبان فارسی بیشتر در ادبیات دینی و تفسیر قرآن کاربرد دارد. این کلمه به معنای نیایش، صدا زدن، سخن یا ادعای یک گروه از افراد به کار میرود و نشاندهنده آن چیزی است که آنها بر زبان میآورند یا طلب میکنند.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه بر اساس اعرابگذاری قرآنی به صورت «دَعْواهُمْ» است که در آن حرف عین دارای سکون و واو دارای حرکه فتحه است.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «دعا و ندای آنها در قرآن» یا «گفتار اهل بهشت» طراحان جدول قرار میگیرد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون مذهبی و قرآنی، بسته به سیاق متن از عباراتی که نشاندهنده نیایش یا صدا زدن گروهی است استفاده میشود.
به عربی
در خود زبان عربی، کلماتی مانند دُعاؤُهم، طَلَبُهم و کلامُهم به عنوان مترادفهای مستقیم این واژه شناخته میشوند.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این کلمه به زبان فارسی «دعای آنان» یا «سخن و ندای ایشان» است. متضاد مفهومی آن در متون عربی و اصطلاحات لغوی «إجابتُهم» (پاسخ دادن به آنها) میباشد.
در قرآن
این کلمه دقیقاً ۴ بار در قرآن کریم ذکر شده است. مشهورترین کاربرد آن در آیه ۱۰ سوره مبارکه یونس است که احوال و زمزمههای بهشتیان را توصیف میکند: «دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ... وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» (آغاز گفتار و دعایشان در بهشت تنزیه خداست و پایان سخنشان سپاس پروردگار).
جمعبندی و توضیح کامل دعواهم
واژه «دعواهم» یک اصطلاح و ترکیب قرآنی است که از ریشه ثلاثی مجرد «د ع و» (دَعَوَ) به معنی خواندن و طلب کردن مشتق شده است. همخانوادههای فراوانی در زبان فارسی دارد که از میان آنها میتوان به کلماتی مثل دعا، ادعا، دعوت، مدعی و داعی اشاره کرد.
این کلمه در فرهنگ لغات و متون ادبی-مذهبی فارسی به عنوان یک اسم اضافه به ضمیر شناخته میشود که نشاندهنده کلام، صدا زدن یا نیایش گروهی از انسانها (بهویژه مؤمنان و اهل بهشت در تعابیر قرآنی) به پیشگاه خداوند است و در جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک واژه شش حرفی کاربرد دارد.