یعنی چه
دشنام شنیدن یک مصدر مرکب فارسی است که به معنای استماع سخنان زشت، ناروا و توهینآمیز از سوی دیگران است. این واژه در ادبیات کلاسیک و گفتگوهای روزمره به عنوان نقطه مقابل تحسین و آفرین شنیدن به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت مرکب به صورت [دُشْنام شِنیدَن] است که از دو واژه «دشنام» (با ضمه دال) و «شنیدن» تشکیل میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این مفهوم خودِ عبارت «دشنام شنیدن» (۱۰ حرف) یا مترادفهای آن نظیر ناسزا شنیدن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و ساختار جمله، از ترکیبات فعلی مجهول یا عباراتی که نشاندهنده دریافت توهین کلامی هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از مصدرهای استماع یا سماع به همراه واژگان سب، شتیمه یا اهانت استفاده میکنند.
در قرآن
عین عبارت «دشنام شنیدن» در قرآن نیامده است، اما در آیه ۱۸۶ سوره آلعمران به شنیدن سخنان آزاردهنده و هجو دشمنان با تعبیر «لَتَسْمَعُنَّ... أَذًى کَثِیرًا» اشاره شده که مفسران آن را به طعنه و دشنام تعبیر کردهاند.
جمعبندی و توضیح کامل دشنام شنیدن
عبارت مرکب «دشنام شنیدن» در زبان و ادبیات فارسی به معنای قرار گرفتن در معرض توهینهای کلامی، فحش و ناسزا است. ریشه واژه دشنام به زبان پهلوی و ترکیب «دژنام» بازمیگردد که در آن «دژ» به معنای زشت یا بد و «نام» به همان معنای امروزی است؛ بنابراین دشنام در اصل به معنای نامِ بد یا برچسب زشت زدن به کسی است و ترکیب آن با فعل شنیدن، دریافت این نوع از کلام را میرساند.
این واژه تقابل آشکاری با مفاهیمی چون مدح، ثنا و آفرین شنیدن دارد، چنانکه سعدی شیرازی در اشعار خود به زیبایی این تضاد را به تصویر کشیده است. در ابعاد دینی و قرآنی نیز گرچه خود واژه نیامده، اما صبوری در برابر «اذی کثیر» (آزار زبانی و دشنامهای دشمنان) به عنوان یکی از ویژگیهای مؤمنان در مواجهه با بدخواهان توصیف شده است.