یعنی چه
بارود (یا همان باروت) مادهای منفجره و آتشزا است که از ترکیب شیمیایی شوره (نیترات)، گوگرد و زغال تهیه میشود. این واژه در متون کهن پزشکی به معنی شوره یا نوعی سرمه خنککننده چشم نیز به کار میرفته است.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و متون کهن فارسی به صورت بَارُود (bārūd) با فتحة حرف اول و صدای کشیده در هجای دوم تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه «بارود» به عنوان یک کلمه ۵ حرفی و معادل ماده منفجره، باروت، داروی تفنگ یا شوره شناخته میشود.
به انگلیسی
معادل انگلیسی اصلی این واژه برای ماده منفجره Gunpowder است. همچنین در معنای کهنتر آن یعنی شوره، از واژه Saltpeter استفاده میشود.
به فارسی
معادل رایج و امروزی این واژه در زبان فارسی «باروت» است. از دیگر برگردانها و مترادفهای قدیمی آن میتوان به شوره، ماده انفجاری و داروی تفنگ اشاره کرد.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، بارود نماد خشم ناگهانی، خطر، جنگ و ویرانی است. اصطلاحاتی مانند «باروتمزاج» برای افراد زودخشم و «انبار باروت» برای موقعیتهای بحرانی از همین مفهوم نشأت میگیرند.
جمعبندی و توضیح کامل بارود
واژه «بارود» شکل اصیل و عربی کلمهای است که امروزه در زبان فارسی بیشتر به صورت «باروت» شناخته و نوشته میشود. این ماده که انقلابی در تاریخ نظامی و تسلیحاتی جهان ایجاد کرد، ترکیبی از سه عنصر شوره، گوگرد و زغال است. در متون قدیمی فارسی و عربی، بارود علاوه بر کاربرد نظامی، در طب سنتی نیز به ماده شوره یا نوعی داروی چشم اشاره داشته است.
از نظر ریشهشناسی، این کلمه به عنوان وامواژه از عربی وارد فارسی شده است؛ هرچند در مورد ریشهٔ پیش از عربی آن اختلافنظر وجود دارد. برخی آن را با واژه «بَرَد» (سرما) به دلیل حس خنکی شوره مرتبط میدانند و برخی دیگر ریشهای یونانی یا سریانی برای آن قائلند. این واژه بعدها از طریق فارسی به زبانهای ترکی عثمانی، اردو و هندی نیز راه یافته است.
در فرهنگ و ادبیات، بارود فراتر از یک اسم ذات شیمیایی، به نمادی از پتانسیل انفجاری، خشم مهارناپذیر و موقعیتهای به شدت خطرناک تبدیل شده است. واژههایی نظیر باروتی، باروتخانه و بارودین از همخانوادههای این کلمه در زبان فارسی به شمار میروند.