یعنی چه
در لغت به سخن یا کاری گفته میشود که بی فایده، بی ارزش و فاقد حقیقت باشد؛ کلامی که هیچ سود دنیوی یا اخروی ندارد و انسان را از امور مهم و یاد خدا باز میدارد. اصل این واژه از صدای پرندگان گرفته شده که معنای انسانی و منطقی ندارد.
تلفظ
این واژه به صورت فتح لام، سکون غین و واو (لَغْو) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، عبارت «سخنان بیهوده و باطل» دقیقاً ۱۶ حرف دارد. معادلهای کوتاهتر آن نیز شامل لغو، یاوه و لاطائل است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از واژگانی استفاده میشود که به کلام بیارزش و بیهوده اشاره دارند.
به عربی
ریشه اصلی این واژه عربی است و در لغتنامههای عربی به کلام فاقد اعتبار و هرزهگویی معنا شده است.
به فارسی
در زبان و ادبیات فارسی، کلمات متعددی نظیر یاوهگویی، هرزهدرایی، لاطائلات و سخنان عبث به عنوان برگردان و معادل دقیق این واژه به کار میروند.
در قرآن
واژه «لغو» ۱۱ بار در قرآن کریم آمده است. در آیه ۳ سوره مؤمنون، دوری از لغو از ویژگیهای مؤمنان راستین شمرده شده است («وَالَّذِینَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ»). همچنین در وصف بهشت آمده که در آنجا هیچ سخن بیهوده و گناهآلودی شنیده نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل سخنان بیهوده و باطل
مفهوم «سخنان بیهوده و باطل» که در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی با واژه «لغو» شناخته میشود، به هر نوع گفتار یا کرداری اشاره دارد که فاقد فایده عقلانی، منطقی و هدایتی باشد. این واژه در اصل ریشه در اصوات بیمعنا دارد و در اصطلاح اخلاقی، نمادی از بیهودگی و غفلت است که انسان را از مسیر حق و کارهای سازنده بازمیدارد.
در ادبیات فارسی و متون دینی، لغو به عنوان کلامی بدون ریشه و مانند کف روی آب توصیف شده است که ظاهری دارد اما دوام و ثمرهای ندارد. قرآن کریم جامعه باایمان را به اعراض و رویگردانی از اینگونه سخنان دعوت میکند تا بستر رشد فکری و اخلاقی جامعه حفظ شود.