یعنی چه
خثله واژهای است با ریشه عربی که در لغتنامههای فارسی به معنای زیر شکم (ناحیه بین ناف و شرمگاه) یا معده، سیرابی و چینه دان پرندگان آمده است. همچنین این کلمه در حالت وصفی برای اشاره به زن بزرگشکم نیز به کار میرود.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان اصلی و متون لغوی به صورت خَثْلَه (با سکون ث) یا خَثَلَه (با فتح ث) ثبت شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «زیر شکم» یا «معده و سیرابی»، واژه چهار حرفی «خثله» مد نظر است.
به عربی
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و از ماده (خ-ث-ل) مشتق شده است. در اصطلاحات پزشکی مدرن، معادل آن در زبان انگلیسی Hypogastrium (ناحیه زیر معده) است.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «زیر شکم»، «سیرابی»، «کِرش» و «حوصله» (به معنی چینه دان) میباشد.
نماد چیست
واژه خثله یک لغت کاملاً تشریحی و لغوی برای نامگذاری اعضای بدن است و در فرهنگ، ادبیات عرفانی یا اسطورهها دارای بار نمادین یا معنای کنایی خاصی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل خثله
واژه «خثله» از لغات عربی وارد شده به زبان فارسی است که در واژهنامههای کهن مانند لغتنامه دهخدا، منتهیالارب و لسانالعرب به تفصیل معنا شده است. این کلمه به طور عمده به دو بخش از آناتومی بدن اشاره دارد؛ اول به معنای ناحیه زیر شکم یعنی فاصله میان ناف و عانه، و دوم به معنای معده، سیرابی یا چینه دان که محل جمع شدن غذاست.
این واژه اگرچه در متون ادبی روزمره فارسی چندان رایج نیست، اما در متون طب سنتی، احادیث قدیمی و واژهنامههای تخصصی کاربرد دارد. در قالب صفت نیز برای توصیف فردی با شکم بزرگ استفاده میشده است. شناخت دقیق این کلمه بیشتر در حل جدولهای کلمات متقاطع و درک متون کهن اهمیت دارد.