یعنی چه
واژهٔ بیکار به کسی اطلاق میشود که شغل، پیشه یا فعالیت اقتصادی مشخصی ندارد و معطل مانده است. در متون کهن فارسی و لغتنامه دهخدا، این واژه گاهی به معانی دیگری همچون «بیفایده» و «باطل» نیز به کار رفته و در مواردی معرب واژهٔ «پیکار» به معنی جنگ و نبرد بوده است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت [بِیْکار] یا [بی-کار] تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق و پنج حرفی برای این مفهوم در جدول کلمات متقاطع، خودِ واژهٔ «بیکار» است. از دیگر کلمات مشابه میتوان به عاطل و معطل اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف فرد بدون شغل عمدتاً از واژههای Unemployed و Jobless استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، رایجترین معادل برای فرد بدون پیشه، واژهٔ «عاطِل عن العمل» یا به طور خلاصه «عاطل» است.
به ترکی
در ترکی استانبولی، پسوند منفیساز «siz» به واژه «İş» (کار) میچسبد و کلمه «İşsiz» را به معنی بیکار میسازد.
جمعبندی و توضیح کامل بیکار
واژهٔ «بیکار» یک کلمهٔ اصیل و کاملاً ایرانی است که از ترکیب پیشوند نفْی «بی» و اسم «کار» پدید آمده است. ریشهٔ این واژه به زبان پهلوی بازمیگردد و در طول تاریخ زبان فارسی تغییر چندانی نکرده است. این واژه در گذشته علاوه بر معنای امروزی، به امور بیفایده یا باطل نیز اشاره داشته است.
در جامعهٔ امروز، بیکار به فردی تحصیلکرده یا جویای کار اطلاق میشود که با وجود توانایی و تمایل به فعالیت، فرصت شغلی مناسبی برای کسب درآمد اقتصادی پیدا نکرده است. این کلمه در ادبیات عامه و اصطلاحات روزمره معنایی ملموس دارد.
بررسیهای زبانی نشان میدهد که این کلمه فاقد ریشه یا معادل مستقیم در متن قرآن کریم است، چرا که لفظی کاملاً فارسی است. در فرهنگهای لغت بینالمللی نیز معادلهای دقیقی نظیر Unemployed در انگلیسی و عاطل در عربی برای آن ثبت شده است.