یعنی چه
وقار به معنی سنگینی، آرامش بدنی و ظاهری، بردباری و متانت است و ابهت به معنی شکوه، جلال، عظمت و حالتی است که در دل دیگران هراس توام با احترام (هیبت) ایجاد میکند. ترکیب «وقار و ابهت» نشاندهندهٔ شخصیتی است که با متانت و سنگینیِ رفتار خود، جلال و عظمتی دارد که دیگران را ناخودآگاه به تکریم و احترام وا میدارد.
تلفظ
واژهٔ «وقار» با فتح واو و سکون قاف تلفظ میشود (vaqār) و واژهٔ «ابهت» با ضمه الف و فتح باء و هاء مشدد خوانده میشود (obahat).
در جدول
در معماها و جداول متقاطع، پاسخ این عبارت به صورت مستقیم خودِ ترکیب «وقار و ابهت» با تعداد ۹ حرف (بدون احتساب فاصلهها) یا مترادفهای ترکیبی آن است.
به انگلیسی
برای بخش اول (وقار) کلماتی مانند Dignity، Poise یا Composure و برای بخش دوم (ابهت) کلماتی نظیر Majesty، Grandeur یا Presence در زبان انگلیسی به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی که ریشهٔ اصلی این دو واژه است، ترکیبهایی مانند «الوقار والهیبة» یا «الرزانة والجلال» دقیقاً همین معنا را افاده میکنند.
در قرآن
واژهٔ «وقار» به صورت اسم «وَقاراً» یکبار در قرآن در آیه ۱۳ سوره نوح آمده است: «مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا» (شما را چه شده است که برای خدا عظمت و شکوهی قائل نیستید؟). کلمهٔ «ابهت» با این لفظ در قرآن نیامده، اما مفاهیم هممعنی آن مثل «جلال» و «عظمت» به وفور دیده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و نمادشناسی، «کوهستان» به دلیل استواری و سنگینی نماد بارز وقار و ثبات است. در دنیای حیوانات نیز «شیر» نماد سنتی ابهت و شکوه مقتدرانه و «عقاب» نماد وقار و عظمت در پرواز به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل وقار و ابهت
ترکیب «وقار و ابهت» برآمده از دو واژه با ریشهٔ عربی است که هر کدام ابعادی از یک شخصیت والا و ستودنی را ترسیم میکنند. وقار به جنبههای درونی و رفتاری مانند آرامش، متنت، سنگینی و طمأنینه اشاره دارد که مانع از بروز رفتارهای سبک و جلف میشود؛ در حالی که ابهت جلوهای بیرونی و تاثیرگذار از شکوه، جلال و عظمتی است که در دل ناظران، احترامی عمیق توام با هیبت ایجاد میکند.
هنگامی که این دو ویژگی در کنار هم قرار میگیرند، نشاندهندهٔ تعادلی بینظیر از قدرت و آرامش هستند. پدیدههایی همچون قلههای استوار کوهستان یا راه رفتن مقتدرانهٔ شیر در طبیعت همواره به عنوان مابه ازای مادی این مفهوم والای انسانی برای انسانها الهامبخش بودهاند.