یعنی چه
«ذو السویقتین» اصطلاحی روایی در فرجامشناسی اسلامی است و به مردی سیاهپوست از سرزمین حبشه (اتیوپی امروزی) اشاره دارد که بر اساس پیشگویی احادیث، در آخرالزمان و پیش از وقوع قیامت، کعبه را ویران کرده و گنجینههای آن را خارج میسازد. این واژه یک نام خاص برای این شخصیت پیشگوییشده است و به عنوان نمادی از پایان دوران زمین و برچیده شدن مظاهر دین شناخته میشود.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «ذو السُّوَيْقَتَيْن» است که در آن سین دارای تشدید و واو دارای فتحه و سکون روی یاء است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و راهنمای حل جدول، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر «ویرانگر کعبه در آخرالزمان» یا «مرد حبشی تخریبکننده کعبه» کاربرد دارد و تعداد حروف آن با احتساب فاصله یا به صورت سرهم، ۱۱ حرف است.
به انگلیسی
در منابع و ترجمههای انگلیسی اسلامی، این عبارت معمولاً به صورت لاتیننویسی مستقیم یا به صورت توصیفی به معنای فردی با ساق پاهای باریک ترجمه میشود.
به عربی
این عبارت ریشه کاملاً عربی دارد و از ترکیب «ذو» (صاحب) و «السویقتین» (دو ساق پای مصغر و باریک) ساخته شده است.
به فارسی
ترجمه تحتاللفظی این عبارت در زبان فارسی «صاحب دو ساق پای باریک» است. در متون دینی فارسی نیز از همین عنوان عربی یا توصیف «مرد حبشی تخریبکننده کعبه» برای اشاره به او استفاده میشود.
در قرآن
عبارت «ذو السویقتین» ریشه قرآنی ندارد و در هیچیک از آیات قرآن کریم ذکر نشده است. مبنای وجودی این اصطلاح صرفاً احادیث نبوی موجود در منابع روایی (مانند صحیح بخاری و صحیح مسلم) است.
جمعبندی و توضیح کامل ذو السویقتین
عبارت «ذو السویقتین» یک اصطلاح تخصصی در حوزه آخرالزمانشناسی اسلامی (بهویژه در روایات اهلسنت) است. ریشه لغوی این کلمه به «ساق پا» بازمیگردد و اصطلاحاً به معنای کسی است که دو ساق پای بسیار لاغر و باریک دارد. این نام به عنوان صفت برای مردی از سرزمین حبشه به کار رفته که طبق پیشگوییها، در انتهای تاریخ کعبه را تخریب میکند.
علت این نامگذاری به ویژگیهای ظاهری و نژادی خاصی برمیگردد که در روایات برای این شخص ذکر شده است. از نظر نمادشناسی در کلام اسلامی، ظهور این شخص و ویرانی کعبه نشاندهنده پایان حرمتها، از بین رفتن ایمان روی زمین و فرارسیدن نشانههای نهایی قیامت است؛ زمانی که دیگر مؤمنی باقی نمانده تا از این مکان مقدس دفاع کند.