یعنی چه
واژهٔ ملتوی در لغت به معنای هر چیز خمیده، کج و تابخورده است که خطی مستقیم ندارد. در متون طب سنتی نیز به نوعی نبض که مانند ریسمانِ گرهخورده و پیچیده میزند، «نبض ملتوی» میگفتند. همچنین این واژه مجازاً برای فردی که در کارها سستی میکند یا از حق روی میگرداند به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت مُلتَوی (با ضمهٔ م و فتح ت و و) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژهٔ ملتوی به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «پیچدرپیچ»، «کج و خمیده» یا «معوج» کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهندهٔ ساختار فیزیکی غیرمستقیم و تابخورده هستند.
به عربی
در زبان عربی نیز الملتوی به عنوان اسم فاعل در مقابل «المستقیم» قرار میگیرد و به معنای امر یا شیء منحرف و کج است.
به فارسی
برابرها و معادلهای اصیل فارسی این کلمه شامل واژههایی چون کج، خمیده، تافته، و پیچدرپیچ است که حالت غیرصاف یک شیء را توصیف میکنند.
نماد چیست
ملتوی یک صفت توصیفی برای حالات فیزیکی یا رفتاری است و در ادبیات نمادین یا فرهنگ عامه، به عنوان نماد مظهر یا مفهوم سمبلیک ویژهای شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل ملتوی
واژهٔ «ملتوی» یک صفت با ریشهٔ عربی (از باب افتعال و ریشهٔ لَوَیَ) است که وارد زبان فارسی شده و در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به معنای کج، خمیده، معوج و به خود پیچیده معنی شده است. این واژه در زبان عربی اسم فاعل است و برای توصیف خطوط، اشیاء یا مسیرهای مارپیچ و غیرمستقیم به کار میرود.
اگرچه خود کلمهٔ ملتوی در متن قرآن نیامده است، اما همخانوادههای آن مانند «لَوَّوْا» و «یَلْوُونَ» با مفاهیمی نظیر تاب دادن زبان برای تحریف یا روی برگرداندن به کار رفتهاند که با ریشهٔ اصلی کلمه کاملاً همخوانی دارد. در متون کهن پزشکی و ادبی نیز این واژه گاه به صورت مجازی برای توصیف حالات پیچیده یا رفتارهای سست و منحرفشده استفاده شده است.