معنی
نغمهخوان در زبان فارسی به کسی گفته میشود که با صدایی خوش و آهنگین، شعر، ترانه یا سرودی را زمزمه میکند یا به گوش شنوندگان میرساند. این واژه صفت مرکب فاعلی مرخم است.
یعنی چه
ترکیب این واژه از دو بخش تشکیل شده است: «نغمه» که ریشه عربی دارد و به معنای آواز خوش و ملایم است، و «خوان» که بن مضارع از مصدر فارسی «خواندن» است. در مجموع یعنی کسی که پیشهاش یا کارش سرودن و اجرای آوازهای دلنشین است.
مترادف
در متون ادبی و زبان عامه، واژههایی که مفهوم سرودن شعر با آواز خوش را میرسانند، به عنوان هممعنی این کلمه شناخته میشوند.
متضاد
واژه مستقیم و دقیقی در لغتنامهها به عنوان ضد این ترکیب ساختگی ثبت نشده است، اما از نظر مفهوم کلّی، کلماتی که بر سکوت و عدم آوازخوانی دلالت دارند، متضاد آن محسوب میشوند.
هم خانواده
این کلمه به دلیل مرکب بودن، دو بخش همخانواده دارد؛ بخش اول از ریشه عربی (ن-غ-م) و بخش دوم از ریشه فارسی (خواندن) مشتق شده است.
جمله سازی
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول شرح در متن، اگر طراح به دنبال صفت خواننده یا بلبل با تعداد حروف مشخص باشد، «نغمه خوان» یک پاسخ دقیق ۸ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای عمومی مانند Singer برای انسان و Songbird برای پرندگان خوشآواز استفاده میشود. در زبان عربی نیز واژههای مغنی و منشد کاربرد دارند.
جمعبندی و توضیح کامل نغمه خوان
واژه «نغمهخوان» یک صفت مرکب زیبا در زبان فارسی است که از تلفیق واژه عربی «نغمه» (به معنی آهنگ و صوت خوش) و بن مضارع فارسی «خوان» تشکیل شده است. این کلمه در طول تاریخ ادبیات ما هم برای انسانهایی با حنجره طلایی و هنرمند (مانند خنیاگران و خوانندگان) و هم به صورت استعاری برای پرندگان خوشآواز به ویژه بلبل (عندلیب) به کار رفته است.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، نغمهخوان صرفاً یک واژه توصیفی ساده نیست، بلکه به عنوان نمادی از هنر موسیقی، بیان احساسات لطیف عاشقانه، آزادی بیان و پیامآور شادی و بهار شناخته میشود. شاعران بزرگ بارها از این واژه برای ترسیم فضای پرشور بهار و عشق استفاده کردهاند.