معنی
تصمیم در لغت به معنای ارادهٔ قطعی و نهایی برای انجام دادن یا ترک کردن کاری پس از بررسی و فکر کردن است. در ریشهٔ لغوی اولیه، این واژه به مفاهیمی چون محکم کردن و پافشاری اشاره داشته که در کاربرد امروزی به قطعیت در عزم و انتخاب تجلی یافته است.
یعنی چه
عبارت تصمیم گرفتن یعنی فرد پس از مواجهه با دوراهیها یا گزینههای مختلف، با متوقف کردن شک و دودلی، یک مسیر مشخص را برای عمل کردن برگزیند و خود را متعهد به اجرای آن بداند.
مترادف
این واژهها در زبان فارسی همگی بیانگر حالت آمادگی ذهنی و روانی برای انجام یک کار هستند که نزدیکترین آنها به تصمیم، واژهٔ «عزم» و «اراده» است.
متضاد
این کلمات نشاندهندهٔ عدم قطعیت، ناتوانی در انتخاب یا برگشتن از یک رای و نظر هستند که دقیقاً در نقطهٔ مقابل مفهومِ استوار تصمیم قرار میگیرند.
هم خانواده
این واژهها همگی در ریشهٔ سه حرفی (ص م م) یا در ساختارهای ترکیبی با واژهٔ تصمیم مشترک هستند و مفاهیمی از جنس استواری، پاکی و قاطعیت را حمل میکنند.
ریشه
واژهٔ تصمیم یک اسم مصدر عربی است که از ریشهٔ «صَمَّ» یا «صمّم» به معنی محکم کردن و استوار کردن گرفته شده است. این واژه در سیر تحول معنایی خود وارد زبان فارسی شده و مفهوم عزم راسخ را به خود گرفته است.
جمله سازی
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژهٔ Decision بیشترین کاربرد را برای تصمیمگیریهای روزمره و رسمی دارد، در حالی که Resolution بیشتر برای تصمیمهای سال نو یا قطعنامهها به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تصمیم
تصمیمگیری یکی از مهمترین و بنیادیترین فرآیندهای ذهنی انسان است که مرز میان ایده و عمل را مشخص میکند. این واژه که ریشهای عربی دارد، در اصل به معنای استوار کردن و محکم کردن است و در مفهوم امروزی، به نقطهٔ پایانیِ تردیدها و دوراهیها اشاره دارد. هر تصمیمی که انسان در زندگی اتخاذ میکند، بازتابی از ارزشها، اندیشهها و اهداف اوست.
در فرهنگهای مختلف و نمادشناسی روانی، تصمیم را با تصویرهایی چون تلاقی راهها یا دوراهی نمایش میدهند؛ چرا که فرد باید با شجاعت یکی از مسیرها را انتخاب کرده و دیگر گزینهها را رها کند. در متون و معارف دینی نیز گرچه عین این لفظ نیامده، اما مفهوم آن تحت عنوان «عزم» مورد تاکید قرار گرفته و به عنوان مقدمهای برای توکل به خداوند معرفی شده است.