یعنی چه
واژه قوچان قدیم یک ترکیب وصفی است که به موقعیت تاریخی، باستانی و جغرافیایی شهر قوچان پیش از وقوع زلزلههای ویرانگر در اواخر قرن سیزدهم هجری قمری اشاره دارد. این شهر تاریخی در دوران باستان خاستگاه پارتیان و نخستین پایتخت اشکانیان بوده و در ادوار اسلامی با نام خبوشان شناخته میشده است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [Quchān-e Qadim] است که از دو واژه قوچان (با ضمه قاف) و قدیم (با فتح قاف) تشکیل شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول درباره شهر باستانی قوچان، پاسخ اصلی «قوچان قدیم» (۹ حرف) است. بسته به تعداد حروف، گزینههای دیگری مثل «شهر کهنه»، «خبوشان»، «آساک» و «استوا» نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و منابع تاریخی بینالمللی، برای اشاره به این منطقه از عبارات Old Quchan یا Ancient Quchan استفاده میشود. همچنین نام امروزی آن به صورت Shahr-e Kohneh ثبت شده است.
به فارسی
معادلها و نامهای فارسی و تاریخی دیگر این واژه شامل «شهر کهنه» (نام امروزی محل)، «خبوشان» یا «خوجان» (نام دوره اسلامی)، «آساک» (نام دوره اشکانی)، «استوا» (نام قدیمی ناحیه) و «قوچان عتیق» است.
نماد چیست
قوچان قدیم نماد آغاز پادشاهی ارشک اول و تجلیگاه تمدن پارتهاست. در میان آثار مادی، «آرامگاه سلطان ابراهیم بن موسی الکاظم (ع)» تنها بنای اصلی و شاخص باقیمانده از زلزلههای مهیب گذشته است که به عنوان نماد تاریخی و مذهبی این دیار شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل قوچان قدیم
عبارت «قوچان قدیم» در جغرافیا و تاریخ ایران به محدوده باستانی و اولیه شهر قوچان اشاره دارد که در اواخر قرن سیزدهم هجری قمری (دوره قاجار) بر اثر زلزلههای شدید و ویرانگر به کل تخریب شد. این منطقه کهن که قدمت آن به دوران پیش از میلاد و سلسله اشکانیان میرسد، پس از تخریب، جای خود را به شهر جدید قوچان در فاصله ۱۲ کیلومتری داد. امروزه بقایای قوچان قدیم به نام روستای «شهر کهنه» در استان خراسان رضوی شناخته میشود.
این شهر در طول تاریخ نامهای متعددی مانند آساک، استوا و خبوشان داشته است. ریشه نام قوچان نیز به واژه ترکی-مغولی قوچ (به معنای دلاور و پهلوان) برمیگردد. تنها اثر و نماد استوار باقیمانده در این پایتخت باستانی، بنای آرامگاه سلطان ابراهیم (ع) است که اصالت تاریخی منطقه را همچنان حفظ کرده است.