معنی
در زبان فارسی و عربی، ثقل به معنای سنگینی، داشتن وزن، بار و فشار است. این واژه در کاربردهای علمی و فیزیک به معنای گرانش یا جاذبه نیز به کار میرود و در متون ادبی و عرفانی به دشواری، اهمیت یا سنگینی معنوی و روانی اشاره دارد.
یعنی چه
عبارت ثقل در اصطلاح به معنای بروز حالت گرانی و وزین بودن یک شیء است. همچنین وقتی از ثقل یک مسئله یا موضوع صحبت میشود، منظور میزان پیچیدگی، دشواری، اهمیت و بار معنایی بزرگی است که آن موضوع با خود به همراه دارد.
مترادف
این واژهها در بافتهای مختلف لغوی، فیزیکی و ادبی میتوانند به جای ثقل استفاده شوند.
متضاد
واژههایی که مفهوم کموزنی، بیارزشی یا راحتی و عدم سنگینی را میرسانند.
هم خانواده
تمام این کلمات از ریشه سه حرفی عربی (ث-ق-ل) مشتق شدهاند و مفاهیمی مرتبط با وزن، سنگینی و ارزشمندی را حمل میکنند.
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد که در اصل به معنای سنگین بودن و وزن داشتن است. در زبانشناسی تاریخی، این ریشه به صورت Proto-Semitic *ṯql نیز بازسازی شده است که به معنای سنجیدن، وزن کردن یا بار کردن میباشد.
در جدول
پاسخ دقیق و مستقیم برای پرسش «سنگینی یا گرانی» در جدول کلمات متقاطع، واژه ۳ حرفی «ثقل» است.
به انگلیسی
بسته به بستر جملات علمی، عمومی یا ادبی، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای این واژه وجود دارد.
جمعبندی و توضیح کامل ثقل
واژه «ثقل» یک مفهوم کلیدی و چندبعدی در زبان فارسی و عربی است که از ریشه سه حرفی (ث-ق-ل) مشتق شده است. در بعد مادی و علمی، این کلمه به معنای جرم، سنگینی و جاذبه به کار میرود؛ برای نمونه اصطلاح «مرکز ثقل» در فیزیک نشاندهنده نقطهای است که برآیند نیروهای گرانشی به آن وارد میشود. اگر این کلمه به صورت «ثَقَل» تلفظ شود، معنای آن به سمت اشیای نفیس، گرانبها و توشه مسافر تغییر مییابد.
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، این واژه کاربرد بسیار عمیقی دارد. از یک سو در قالب واژههایی مانند «أَثقال» به بارهای سنگین گناهان یا سختیهای قیامت اشاره دارد و از سوی دیگر در حدیث معروف «ثقلین»، پیامبر اسلام از قرآن و اهلبیت خویش به عنوان دو امر گرانبها، باارزش و سنگین یاد میکند که تمسک به آنها مانع گمراهی امت میشود.
در ادبیات فارسی نیز شعرا و نویسندگان از ثقل به عنوان نمادی از مسئولیت اخلاقی، سنگینی بار امانت، وقار شخصیت و یا سختیها و فشارهای روزگار استفاده کردهاند. از همین رو، فهم دقیق این واژه مستلزم توجه به لحن و بافتار متن (علمی، ادبی یا دینی) است که در آن به کار رفته است.