یعنی چه
ترکیب واژگانی «وقت ظهور» در زبان فارسی و فرهنگ اسلامی، به زمان پیدایش، آشکار شدن و قیام حضرت مهدی (عج) اشاره دارد. این مفهوم دلالت بر مَوعِدِ آشکار شدن منجی پس از دوران غیبت دارد که زمان دقیق آن بر انسانها پوشیده است.
تلفظ
این ترکیب لغوی در زبان فارسی به صورت «وَقْفِ ظُهُور» تلفظ میشود که شامل دو واژه وامگرفته از زبان عربی است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و معماهای کلمات، پاسخ این راهنما «وقت ظهور» است که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم عبارات فوق به کار میروند.
به عربی
در متون روایی و لغوی عربی از این ترکیبات استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و مترادفهای فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون زمان فرج، هنگام قیام، موعد آشکار شدن و ساعت خروج است. متضاد آن نیز زمان غیبت یا وقت خفا میباشد.
در قرآن
عین ترکیب «وقت ظهور» در متن قرآن نیامده است؛ اما در احادیث و تفاسیر شیعه، واژه «السَّاعَة» (ساعت) در برخی آیات (مانند آیه ۷۵ سوره مریم و آیه ۱۸۷ سوره اعراف) به وقت ظهور قائم تفسیر و تأویل شده است. همچنین عباراتی مانند «لا یُجَلّیها لِوَقْتِها اِلاَّ هُوَ» به پنهان بودن این زمان اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل وقت ظهور
ترکیب واژگانی «وقت ظهور» یک اصطلاح تخصصی در حوزه کلام و مهدویت است که از دو واژه عربی «وقت» (به معنی مقدار مشخصی از زمان) و «ظهور» (به معنی آشکار شدن و غلبه کردن) تشکیل شده است. این مفهوم در فرهنگ اسلامی و شیعی نمادی از امید به اصلاح جهان، تحقق عدالت مطلق و پایان یافتن ظلم و تاریکی است و غالباً با نمادهایی چون صبح و نور پس از تاریکی تصویر میشود.
نکته حائز اهمیت در بررسی این واژه، پیوند مستقیم آن با اصطلاح علمی «توقیت» (تعیین وقت کردن) است. بر اساس روایات معتبر و قاعده معروف «کَذَبَ الْوَقَّاتُون»، تعیینکنندگان وقتِ ظهور بهشدت تکذیب شدهاند و زمان دقیق این رویداد امری کاملاً مکتوم، پنهان و نامشخص برای انسانها دانسته شده است.