یعنی چه
واژه مُنْتَعِش در اصل صفت فاعلی از ریشه عربی است و به کسی یا چیزی گفته میشود که پس از یک دوره بیماری، ضعف، افتادن یا لغزش، دوباره جان گرفته، شفا یافته و روی پای خود ایستاده است. این کلمه حس طراوت، شادابی و بازگشت به حالت خوب اولیه را منتقل میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی میم، سکون روی نون، فتحه روی تاء، عین مکسور و سکون شین است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند بهبودیافته، سرزنده، خوشحال، شاداب و برپاخاسته به عنوان راهنما برای پاسخ پنجحرفی «منتعش» استفاده میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از واژههایی که مفهوم بازگشت سلامتی، نیروی دوباره و شادابی را میرسانند استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون سر حال آمده، جانگرفته، شفایافته، بانشاط، چابک و پابرجا هستند.
در قرآن
کلمه مُنْتَعِش و مصدر آن (انتعاش) در متن قرآن وجود ندارند؛ واژههای مشابهی از ریشههای دیگر مانند «منتشر» در قرآن هست که از نظر معنایی و ریشهشناسی کاملاً با این کلمه متفاوت است.
نماد چیست
مُنْتَعِش یک مفهوم زبانی و ویژگی حالتی است و در فرهنگها یا نشانهشناسی مکتوب، نماد اسطورهای یا تصویر نمادین خاصی برای آن تعریف نشده است؛ اما به طور مجازی میتواند نماد نوزایی و بهبودی باشد.
جمعبندی و توضیح کامل منتعش
واژه مُنْتَعِش یک اسم فاعل عربی از باب افتعال (انتعاش) و ریشه «ن ع ش» است که در متون کهن و رسمی زبان فارسی به وفور به کار رفته است. معنای لغوی اولیه آن به شتری اشاره داشته که پس از بیماری یا زمینخوردن دوباره برپا میشده، اما در کاربرد عمومی به هر شخص یا شیئی که پس از ضعف، گرفتاری یا بیماری به طراوت، سلامتی و شادابی دست یابد، منتعش میگویند.
این کلمه بار معنایی بسیار مثبتی دارد و نمایانگر عبور از یک دوره سخت و رسیدن به شکوفایی مجدد است؛ چنانکه مولوی نیز در مثنوی معنوی از «درخت منتعش» به معنای درختی سرزنده، پابرجا و باطراوت یاد میکند.