یعنی چه
در لغتنامه دهخدا و فرهنگهای معاصر، این واژه به عنوان یک اصطلاح کنایی به کار میرود و به ویژگی، کلام، مقام یا عنوانی اطلاق میشود که در ظاهر بسیار بزرگ، باشکوه، پرطنین و تأثیرگذار جلوه میکند، اما در باطن پوچ، کممحتوا و فاقد اهمیت و ارزش واقعی است. این کلمه یک صفت مرکب فاعلی مرخم در زبان فارسی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این نشانه معمولاً خود واژه «دهان پر کن» یا مترادفهایی نظیر طمطراقدار، ظاهرفریب و قلمبهسلمبه است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این مفهوم از واژگانی استفاده میشود که به ادعا یا طنین بزرگ اما توخالی اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی اصطلاحاتی که به صدا یا ظاهر فریبنده اشاره دارند، معادل این واژه قرار میگیرند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی کلماتی که مفهوم تجمل و ابهت ظاهری را میرسانند به عنوان معادل به کار میروند.
نماد چیست
این واژه یک اصطلاح کنایی و زبانی است و در آیینها یا نشانهشناسی سنتی، نماد تصویری یا مادی خاصی ندارد. با این حال، در مفهوم انتزاعی و فرهنگ عامه میتوان آن را همسو و مترادف با نمادهایی چون «طبل توخالی» یا «حباب» دانست که ظاهری بزرگ اما درونی تهی دارند.
جمعبندی و توضیح کامل دهان پر کن
واژه «دهانپرکن» یا دهنپرکن از اصطلاحات کنایی و عامیانه معاصر در زبان فارسی است. این عبارت ترکیبی از اسم «دهان»، صفت «پر» و بن مضارع «کن» ساخته شده است و در ریشهشناسی عامیانه به کلام یا عنوانی اشاره دارد که هنگام تلفظ، فضای دهان را به طور کامل و سنگین اشغال میکند و باابهت ادا میشود.
در کاربردهای اجتماعی و روزمره، این صفت برای توصیف پستهای مدیریتی بیخاصیت، مدارک تحصیلی بیاعتبار اما شیک، یا کلمات قلمبهسلمبهای به کار میرود که هیچ بار علمی یا اجرایی خاصی پشت آنها نیست. در واقع، هر چیزی که طبل توخالی باشد و بخواهد با ظاهرسازی عیوب درونی خود را بپوشاند، در ادبیات فارسی دهانپرکن نامیده میشود.