یعنی چه
المعشوق واژهای با ریشه عربی به معنای کسی است که مورد عشق، دلبستگی و علاقه شدید قرار دارد. این کلمه اسم مفعول است و در ادبیات عاشقانه و عرفانی به فرد یا حقیقتی اطلاق میشود که کانون توجه و محبت وافر عاشق قرار گرفته است.
تلفظ
این کلمه با سکون لام، فتح میم، سکون عین، ضم شین و واو کشیده تلفظ میشود: اَلْمَعْشُوق.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «المعشوق» به عنوان پاسخ برای طراحانی که به دنبال واژهای ۷ حرفی با مفهوم محبوب یا معشوقِ همراه با نشانه معرفه هستند، کاربرد دارد.
به انگلیسی
رایجترین و دقیقترین معادل انگلیسی برای این واژه Beloved است که به معنای فرد مورد عشق و محبوب دلهای دگر است.
به عربی
از آنجا که اصل واژه عربی است، در این زبان نیز به همین صورت یا با واژههای همردیف مانند المحبوب به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل محبوب، دلدار، دلبر، جانان، و جانانه هستند که همگی مفهوم فردی را میرسانند که قلب کسی را ربوده است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و عرفان اسلامی، «المعشوق» (بهویژه با ال معرفه) نماد خداوند یا همان حقیقت مطلق است؛ معبودی که سالک یا همان عاشق حقیقی تمام هستی خود را فدای رسیدن به او و فنا شدن در ذات او میکند.
جمعبندی و توضیح کامل المعشوق
واژه المعشوق ریشه در زبان عربی و ثلاثی مجرد «عشق» دارد که با ورود به زبان و ادبیات فارسی، جایگاه ویژهای در متون منظوم و منثور یافته است. این کلمه از نظر لغوی به معنای محبوب و کسی است که مورد دلبستگی شدید قرار دارد. جالب اینجاست که با وجود کاربرد گسترده این ریشه در ادبیات اسلامی، واژه عشق و مشتقات آن مانند المعشوق در قرآن کریم به کار نرفتهاند و قرآن برای بیان محبت شدید از واژههایی چون حب و مودت استفاده کرده است.
در حوزه عرفان و تصوف، المعشوق بار معنایی بسیار عمیقتری پیدا میکند و به عنوان نمادی برای ذات باریتعالی و حقیقت مطلق شناخته میشود که سالک (عاشق) در مسیر سیر و سلوک به دنبال وصال و فنا در اوست. این کلمه از ۷ حرف تشکیل شده و در بازیها و جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان معادل معرفه برای واژههایی چون دلبر و محبوب کاربرد دارد.