یعنی چه
مطامع جمع تکسیر واژه «مَطمَع» است و به چیزهایی اشاره دارد که مورد حرص، طمع و زیادهخواهی انسان قرار میگیرند. این کلمه معمولاً بار معنایی منفی دارد و به تمایلات افراطی برای کسب مال، قدرت یا منافع شخصی اشاره میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَطامِع (با فتح میم اول، الف مدی و کسر میم دوم) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «طمعها» یا «زیادهخواهیها»، واژه ۵ حرفی «مطامع» قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مطامع در زبان انگلیسی، بسته به لحن متن از واژگانی چون Greeds (حرصها و طمعها) یا Ambitious Desires (خواستههای جاهطلبانه) استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا به شکل «الأطماع» برای اشاره به زیادهخواهیها به کار میرود.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق این واژه شامل طمعها، آزها، حرصها، چشمداشتها و آمال مادی هستند. واژههایی مانند قناعت و مناعت طبع نیز متضاد آن به شمار میروند.
در قرآن
خودِ واژهٔ جمعِ «مطامع» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشهٔ آن (طمع) بارها آمده است. نکتهٔ جالب این است که در قرآن، واژهٔ «طمع» همیشه معنای منفی ندارد و در بسیاری از آیات (مانند آیه ۱۶ سوره سجده: خَوْفاً وَ طَمَعاً) به معنی «امیدِ مثبت و چشمداشت به رحمت الهی» به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل مطامع
واژه مطامع یک اسم جمع تکسیر عربی از ریشه «ط م ع» است که به طور گسترده در ادبیات فارسی استفاده میشود. این کلمه به معنای تمایلات افراطی، چشمداشتها، آرزوهای مادی و هر آن چیزی است که انسان با حرص و آز به دنبال به دست آوردن آن باشد. در کاربردهای سیاسی و اجتماعی امروزی، این کلمه معمولاً در عباراتی نظیر «مطامع استعمارگران» یا «مطامع شخصی» شنیده میشود که نشاندهنده زیادهخواهیهای نامشروع است.
اگرچه خود این واژه با ساختار جمع در قرآن نیامده، اما ریشه آن کاربرد فراوانی در کتاب آسمانی دارد؛ با این تفاوت ظریف که در قرآن، طمع غالباً به معنای ممدوح و مثبت آن یعنی «امید داشتن به مغفرت و رحمت خداوند» تعبیر شده است. در مقابل، در کلام امیرالمؤمنین (ع) در نهجالبلاغه، این واژه دقیقاً به صورت «مطامع» و با بار معنایی هشداردهنده درباره لغزش عقل انسان در برابر جلوههای فریبنده دنیا به کار رفته است.