یعنی چه
در اصطلاح علم حدیث و فقه، به روایتی گفته میشود که زنجیره راویان آن (سند) تا رسیدن به معصوم یا پیامبر(ص) کاملاً متصل و بدون قطعشدگی باشد و تمام افراد موجود در این زنجیره، عادل، راستگو و ثقه (مورد اعتماد) باشند.
تلفظ
این ترکیب به صورت «صَحیحُ السَّنَد» تلفظ میشود که از دو واژه عربی صحیح و سند ساخته شده است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلماتی مانند موثق، معتبر، متقن، مستند و صحیحالروایه به عنوان هممعنی کاربرد دارند، اما خود واژه «صحیح السند» دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون تخصصی و انگلیسی اسلامی، برای توصیف روایات و احادیثی که سند درستی دارند از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح کاملاً از قواعد و واژگان زبان عربی وارد علوم اسلامی و زبان فارسی شده است.
به فارسی
معادل فارسی و لغوی این ترکیب «دارای سندِ درست و بیعیب»، «مستند»، «معتبر» یا «روایت راستبنیاد» است.
در قرآن
خود واژه ترکیبی «صحیح السند» در قرآن کریم نیامده است. ریشه «سند» نیز تنها یکبار و به صورت جمع در آیه ۴ سوره منافقون (كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ) به کار رفته است؛ با این حال اصل لزوم بررسی اعتبار اخبار در آیه ۶ سوره حجرات (آیه نبأ) مورد تأکید قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل صحیح السند
اصطلاح «صحیحالسند» یکی از کلیدیترین مفاهیم در علوم حدیث، فقه و تاریخنگاری اسلامی است که به بررسی اعتبار و اصالت یک روایت میپردازد. زمانی که یک متن دینی یا تاریخی به این صفت متصف میشود، به این معناست که کارشناسان زنجیره ناقلان آن را جزء به جزء بررسی کرده و از راستگویی، امانتداری و اتصال تاریخی آنها مطمئن شدهاند.
این واژه مظهر و نماد حقیقتجویی، اعتبارسنجی علمی و تفکر انتقادی در سنت مکتوب اسلامی است. در تحلیلهای تخصصی، این واژه نشاندهنده بدون نقص بودن زنجیره انتقال یک پیام است و به نوعی به عنوان مهر تأیید و ترازوی سنجش صحت روایات عمل میکند.