یعنی چه
«مزار» در اصل به معنی جای زیارت کردن یا زیارتگاه است که در ادبیات و عرف عامه به مقبره و آرامگاه افراد (بهویژه بزرگان) اطلاق میشود. «مدفن» نیز به معنای جای دفن کردن، محل خاکسپاری و گوری است که پیکر کسی در آن به خاک سپرده شده است.
تلفظ
کلمه مزار با فتح مِیم و الف کشیده (مَزار) و واژه مدفن با فتح مِیم و سکون دال و فتح فاء (مَدفَن) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «مزار و مدفن» به عنوان پاسخ ۹ حرفی برای نشان دادن محل خاکسپاری و آرامگاه ابدی به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مزار از واژههایی چون Shrine یا Tomb و برای مدفن از Burial place یا Grave استفاده میشود.
به عربی
ریشه هر دو کلمه عربی است؛ در زبان عربی مزار با واژههایی مانند مرقد و ضریح، و مدفن با واژههای قبر و مقبره هممعنی است.
به فارسی
برابرهای فارسی اصیل و رایج این ترکیب شامل آرامگاه، گور، خاکجا، تربت و مقبره است که همگی به محل استراحت ابدی اشاره دارند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، مزار و مدفن نمادی از فانی بودن دنیا، پایدار نبودن زندگی مادی و سکون ابدی هستند. در ادبیات عرفانی نیز مزارِ بزرگان نماد تجلیگاه نور و محل کسب فیض معنوی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مزار و مدفن
عبارت «مزار و مدفن» از دو واژه با ریشه عربی تشکیل شده است که هر دو به جایگاه ابدی انسان پس از مرگ اشاره دارند. مزار بیشتر جنبه زیارتی و احترامآمیز آرامگاه را برجسته میکند، در حالی که مدفن به طور دقیق بر محل خاکسپاری و به خاک سپردن پیکر دلالت دارد.
این دو واژه در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه به عنوان مترادفهای نزدیک برای قبر، مقبره و آرامگاه به کار میروند و یادآور فانی بودن جهان و سکون نهایی بشر هستند. در متون عرفانی نیز مزار پاکان همواره جایگاهی برای راز و نیاز و کسب انوار معنوی بوده است.