یعنی چه
این عبارت ترکیبی از اسامی و صفات خدای متعال است و به قدرت بیانتها و پایدار الهی اشاره دارد؛ قدرتی که هیچگونه ضعف، خستگی، پیری یا نیاز به کمکی در آن راه ندارد.
تنزلو
تلفظ صحیح این عبارت قرآنی به صورت «ذُلْ قُوَّتِلْ مَتین» (Ẕul-Quwwatil-Matīn) است که در زنجیره کلام ادغام و اتصال حرکات رعایت میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این صفت الهی در صورت درخواست عبارت کامل ۱۳ حرفی، «ذوالقوه المتین» است. معادلهای کوتاهتر آن شامل قادر، مقتدر و نیرومند هستند.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم و متون کلامی، برای رساندن مفهوم دقیق این صفت معمولاً از عبارتهایی استفاده میشود که بر مالکیت قدرت مطلق و خللناپذیر تاکید دارند.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی و یک ترکیب وصفی است. «ذو» به معنی صاحب، «القوه» به معنی نیرو و توان، و «المتین» به معنی صلابت و استواری محکم است.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این صفت الهی شامل کلماتی چون قادر مطلق، مقتدر، خدای توانا، نیرومندِ مستحکم و دارنده نیروی شکستناپذیر است.
در قرآن
این عبارت توصیفی تنها یک بار در قرآن کریم و در آیه ۵۸ سوره مبارکه ذاریات آمده است. در این آیه، صفت قدرت مطلق خداوند در کنار صفت رزاقیت (روزیدهندگی) او قرار گرفته تا نشان دهد که روزیرسانی او به بندگان متکی به قدرتی بیپایان است.
جمعبندی و توضیح کامل ذوالقوه المتین
عبارت «ذوالقوّه المَتین» یکی از اوصاف و نامهای توقیفی خداوند در سنت اسلامی و قرآنی است که به طور مستقیم به حقیقت قدرت و توانایی مطلق الهی دلالت دارد. ریشه این کلمات نشاندهنده دارا بودن نیرویی است که با سختی، صلابت و استواری همراه است و هیچ عامل بیرونی نمیتواند در آن خلل ایجاد کند یا آن را به سستی بکشاند.
در نگرش کلامی و عرفانی، ذکر این صفت همراه با صفت رزاقیت در قرآن کریم، این پیام را به همراه دارد که نظام آفرینش و روزی بندگان به تکیهگاهی فوقالعاده محکم متصل است. به همین دلیل، آفرینش و بخشش خداوند هرگز دچار اختلال، پایان یا قحطی ابدی نخواهد شد و این صفت نماد امنیت خاطر مخلوقات در سایه قدرت لایزال است.