معنی
«خُذ» فعل امر مفرد مذکر حاضر از ریشه عربی «أخذ» است که در متون ادبی و قرآنی به معنای گرفتن، تصرف کردن یا بهدست آوردن چیزی به کار میرود.
یعنی چه
این کلمه دستور به اقدام فوری برای دریافت، قبض کردن یا متمسک شدن به یک امر مادی یا معنوی است. در اصل «اُؤْخُذْ» بوده که برای سهولت در تلفظ، همزه آن حذف شده است.
مترادف
واژههای فوق در زبان فارسی و کاربردهای ادبی، نزدیکترین همپوشانی معنایی را با این فعل امر دارند.
متضاد
این کلمات از نظر معنایی در نقطه مقابلِ گرفتن و تصرف کردن قرار دارند و به معنای بخشیدن، دادن یا رها کردن هستند.
هم خانواده
تمامی این واژهها از ریشه ثلاثی مجرد «أ-خ-ذ» مشتق شدهاند و مفهوم مشترکِ گرفتن، بازخواست یا برگزیدن را در خود دارند.
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد. معنی بنیادی ریشه «أ-خ-ذ» شامل گرفتن، در اختیار گرفتن و تحت تصرف درآوردن اشیاء یا مفاهیم است.
جمله سازی
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت متن، افعالی که دلالت بر گرفتن یا تصرف دارند به عنوان معادل به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل خذ
واژه «خُذ» یک فعل امر عربی و از ریشه «أخذ» است که به طور گسترده در متون دینی، قرآنی و ادبیات کهن فارسی مورد استفاده قرار گرفته است. این کلمه دقیقاً از دو حرف تشکیل شده و به معنای «بگیر»، «بردار» و «پذیرا شو» است. در ساختار صرفی، اصل این کلمه «اُؤْخُذْ» بوده که همزه آن برای روانشدن تلفظ حذف شده است.
این واژه در فرهنگ لغات و حل جدول، به عنوان یک گنجینه واژگانیِ موجز شناخته میشود که مفاهیمی مثل اقتدار، دستور صریح و دریافت معرفت یا مادیات را منتقل میکند. مشتقات همخانواده آن مانند اخذ، اتخاذ و مؤاخذه کماکان در زبان فارسی امروز به صورت فعال کاربرد دارند.