معنی
واژه سلاطین در زبان فارسی به عنوان اسم جمع مکسر به کار میرود و به افرادی اشاره دارد که دارای قدرت مطلقه، تخت و تاج و حاکمیت سیاسی بر یک سرزمین یا امپراتوری بودهاند.
یعنی چه
از نظر مفهوم لغوی، سلاطین به کسانی اطلاق میشود که دست بالا را در فرمانروایی دارند و امر و نهی یک جامعه یا کشور تاریخی (مانند امپراتوری عثمانی یا صفوی) به دست آنهاست.
مترادف
این کلمات همگی دلالت بر صاحبان تاج و تخت و فرمانروایان بلندپایه دارند.
متضاد
این واژهها اشاره به طبقه عامه مردم و کسانی دارد که تحت سلطه و فرمان حاکمان قرار میگرفتند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی عربی «س ل ط» مشتق شدهاند که معنای اصلی آن قدرت، غلبه و چیره شدن است.
جمله سازی
در جدول
در پرسشهای جدول، کلمه سلاطین معمولاً به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «فرمانروایان» یا «پادشاهان» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، از کلمه Sultans برای اشاره مستقیم به پادشاهان سلسلههای اسلامی و از Monarchs یا Rulers برای مفهوم عام حاکمان استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل سلاطین
واژه «سلاطین» جمع مکسر کلمه عربی «سلطان» است که از ریشه «س ل ط» به معنی قدرت، غلبه و تسلط مشتق شده است. این واژه در زبان فارسی به معنای پادشاهان، حکمرانان مقتدر و صاحبان تخت و تاج به کار میرود و در متون تاریخی و ادبی بار معنایی ویژهای دارد که نشاندهنده شکوه، اقتدار سیاسی و حکومتهای پادشاهی سنتی (بهویژه در جهان اسلام) است.
جالب اینجاست که در قرآن کریم، خود واژه جمع «سلاطین» نیامده، اما شکل مفرد آن یعنی «سلطان» بارها به کار رفته که در بافت قرآنی بیشتر به معنای «حجت، برهان روشن» یا «قدرت و سیطره معنوی و تجربی» است و نه پادشاه دنیوی. در ادبیات فارسی نیز سلاطین همواره نماد قدرت مطلقه دنیوی و در عین حال آیینه عبرتی برای ناپایداری جاه و جلال زمین بودهاند. امروزه این کلمه بیشتر کاربرد تاریخی و ادبی دارد و گاهی نیز به صورت استعاری برای افراد بسیار متبحر و قدرتمند در یک صنف یا حوزه خاص استفاده میشود.