یعنی چه
کهور ایرانی درخت یا درختچهای سخت، خاردار و همیشهسبز از خانوادهٔ بقولات (باقلاییان) است که در مناطق گرمسیری و بیابانی بهویژه جنوب ایران (هرمزگان، بوشهر، سیستان و بلوچستان و کرمان) میروید. این درخت به دلیل داشتن ریشههای بسیار عمیق، توانایی شگفتانگیزی در سازگاری با کمآبی و شرایط سخت اقلیمی دارد.
تلفظ
واژهٔ کهور با فتح کاف و ضم هاء (کَـهُور) تلفظ میشود و تعبیر ایرانی به عنوان صفت نسبی به دنبال آن میآید.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل بر اساس تعداد حروف «کهور ایرانی» (۱۰ حرف) است. از دیگر نامهای مترادف آن که در جدول کاربرد دارند میتوان به غاف، کبیر و جند اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این درخت را با نامهای بومی منطقهای نظیر Ghaf یا Khejri میشناسند و نام علمی و جهانی آن Prosopis cineraria است.
به عربی
در زبان عربی و کشورهای حوزه خلیج فارس، به این درخت «الغاف» یا «شجرة الغاف» گفته میشود.
به فارسی
کهور ایرانی واژهای اصیل است که ریشه در زبان پهلوی یا گویشهای نیمروز و جنوب ایران دارد. در زبان فارسی برای این درخت مترادفهایی مانند غاف، کبیر و جَند نیز به کار میرود.
نماد چیست
این درخت به دلیل سبز ماندن در اوج خشکسالی و ایجاد سایبان برای مسافران، نماد صلح، حیات، استقامت و بردباری در برابر شرایط سخت طبیعت است. درخت غاف (کهور) حتی به عنوان نماد ملی بردباری در کشور امارات متحده عربی نیز شناخته میشود. در متون قرآنی نام صریحی از آن وجود ندارد اما برخی مفسران آن را با درختان بیابانی و سایهدار همخانوادهٔ سدر (خمط) مرتبط میدانند.
جمعبندی و توضیح کامل کهور ایرانی
کهور ایرانی یکی از ارزشمندترین گونههای گیاهی بومی در مناطق بیابانی و گرمسیری جنوب ایران، از جمله استانهای هرمزگان، بوشهر، کرمان و سیستان و بلوچستان است. این درخت خاردار و همیشهسبز از خانوادهٔ باقلاییان بوده و به دلیل سیستم ریشهای فوقالعاده عمیق خود، مظهر سازگاری با کمآبی و زندهماندن در سختترین شرایط اقلیمی به شمار میرود.
در فرهنگ عامه و بومی منطقه، کهور ایرانی فراتر از یک گیاه، نماد استقامت، بردباری و حیات است که در اوج گرما و خشکسالی، سایهبانی خنک و امن برای مسافران و حیاتوحش فراهم میکند. این درخت در زبان عربی «غاف» نامیده میشود و در کشورهای همسایه نیز جایگاه نمادین بالایی دارد.